Suiker en Sneeuw

Terwijl ik zuidelijker zit dan jullie heb ik te maken met 20 cm sneeuw, hagel en enkeldiepe poelen langs elke stoeprand met 'slusch' of in het Nederlands 'ijswater'. Mijn broek was doorweekt toen ik al glibberend op de uni aankwam maar mijn wandelschoenen voelden alsof ze in het paradijs waren beland. Ze konden nu echt laten zien dat ze (ijs-)waterdicht waren en hadden er de grootste plezier in.
En hoewel is snak naar een beetje warmte en de zon op mijn blote benen (die ondertussen net zo wit zijn als de sneeuw buiten) heeft het ook wel wat, sneeuw in half april.
Gisteren toen ik 's avonds naar huis liep, had het ruim 5 cm gesneeuwd in een uur, en was alles egaal wit, met slechts enkele verstoringen van het maagdelijke kleed en heb ik bijna dansend bij mijn in de straat gelopen om zo veel mogelijk sporen achter te laten. De pret was helaas van korte duur want om 12 uur 's nachts werd ik wakker geschud door een omvallende boom, die al die sneeuw niet langer kon dragen, en een uur later door de brandweer die met zwaar geweld twee uur bezig is geweest om het gevaarte klein te krijgen. Toch jammer.

Maar het voordeel van dit weer is dat het mogelijk is om Maple-Sirop te tappen. Dit boomsap komt van de Maple boom, waarvan het blad het nationale symbool van Canada is, en is te tappen als de nachten koud zijn en de dagen warm. Het is eigenlijk zeer makkelijk, je boort een gaatje in een boom, steekt er een buisje in en hangt er een emmertje aan. Verder is het een kwestie van wachten totdat het weer voor een zakking en stijging van het sap in de boom veroorzaakt. Dit sap is helder van kleur en vrij smakeloos. Om de zoete, kleverige en stevige siroop te krijgen kookt men het sap in verschillende stappen in tot de gewenste dikte is bereikt. Voor 1 liter siroop heb je ongeveer 30 liter sap nodig. Nu is dit op zich niet speciaal, maar het feit dat heel de bevolking van Quebec in Maart-April naar de zogenaamde siroop boerderijen trekt om onder het mom van traditie liters van dit suikergoed te adten is een enorme beleving. In de provincie zijn honderden blokhutten te vinden, groot en klein, die 2 maanden per jaar in bedrijf zijn. Het aftappen van het sap voor eigen gebruik en het maken van eten voor al die Quebeckers. Het is niet veel meer dan een soort 'Engels ontbijt', maar waar je ongegeneerd hele scheuten siroop over heen behoort te schenken.
Vooraf: gele erwtensoep met siroop
Hoofdgerecht: bruine bonen met spek en siroop, gekookte aardappels met siroop, gebakken aardappels met siroop, omelet met siroop, uitgebakken spek met siroop, zwoerd uit het frituur met siroop, ham met siroop en wat augurken (zonder of met siroop, naar eigen smaak)
Nagerecht: pannenkoeken met siroop, siroop taart, en een soort bolus in een saus van siroop en koffie dan wel thee gezoet met ...
En natuurlijk kon ik het niet laten om deze echt Quebecse traditie aan me voorbij te laten gaan en ben ik samen met Andrea in een echte Amerikaanse gele schoolbus gaan zitten die ons en 30 andere uitgelaten studenten naar zo'n 'Cabane a Sucre' zou brengen. Na niet de meest directe of kortste route over het platte land (ongeveer te vergelijken met de polders in Nederland) kwamen we aan. En zo verging de avond ongeveer:


De boompjes met emmertjes om het af te tappen sap op te vangen


De kookpotten waarmee het sap wordt in gedikt. Ik vind het net een grote frituur, maar het ruikt toch wat zoeter!


Het dieet van de avond...


Een derde van het nagerecht.


Oja, helemaal vergeten. Om de smaak van al dat heerlijke eten met siroop weg te krijgen wordt er na het avondeten nog een 'Tire sur neige' geserveerd. Een lolly die gemaakt wordt door warme, extra dikke, siroop uit te spreiden op sneeuw en je dan soms zelf en soms niet, mag oprollen tot een lolly als hij afgekoeld genoeg is.



Mmm, suikerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

En toch blijf ik het raarrr vinden dat ik die avond tot half 3 's nachts heb lopen rondstuiteren in het appartement tot grote frustratie van mijn huisgenote :p

Zoek de 10 verschillen!

Alhoewel deze foto uit een eerdere periode stamt, hij geeft toch het correcte beeld van het Montreal dat ik in maart achter me liet!


En hier kwam ik in terech. Het verschil in temperatuur was ongeveer 40 graden celcius!

Wilde ik toch heel even kwijt.

Ojee, ojee, ojee

Hoi hoi,

mijn oprechte excuses voor niet eerder schrijven dan vandaag. Of eigenlijk vannacht voor mij. Ik ben gewoon TE druk geweest met allerlei TE leuke dingen. Ik weet dat dat geen reden is om niet mijn fans tevreden te houden, maar het is altijd beter dan aandacht vragen door mijn hoofd kaal te scheren.

Waar was ik vorige keer gebleven. Volgens mijn tot en met NY. Dat brengt me snel naar Janneke. Een paar dagen nadat ik terug was uit de grote appel kwam Janneke naar Montreal gevlogen om me twee weekjes gezelschap te houden en een beetje Canada te bezichtigen. We hebben twee weken lang kou geleden, het is namelijk niet boven de -10 graden geweest (in de zon, uit de wind!), veel thee gedronken en koffie en warme chocolade melk, beetje rondgekeken, naar Ottawa geweest, naar Quebec city geweest, veel GG gekeken en had ik het al vermeld, veel kou geleden. Zo veel dat Janneke op een gegeven moment dacht dat ze nooit meer warm zou worden! Maar we hebben het allemaal netjes overleeft en Janneke is momenteel aan het opwarmen in Toulouse.

Hier een foto impressie:

Eekhoorntjes.



Quebec city.


Lieke op een ijsstoel (brrr).


Sneeuwengeltjes maken!


Ottawa is de hoofdstad van Canada, en dit is het "binnenhof".



2de sneeuwstorm in Montreal. Fietsen doen ze hier wel, maar deze doet het volgens mij niet meer.



En als je dacht dat een fiets uitgraven lastig is, probeer dan maar eens je auto te vinden!




Enkele dagen later had ik onverwacht maar niet onaangenaam bezoek van Camille. Camille was 7 jaar geleden een paar maanden mijn zusje. Ze was een jaar in Nederland en verbleef enkele maanden bij ons in huis. Ik ben 2 jaar later op bezoek geweest in Vancouver, maar aangezien dat aan de andere kant van het land ligt had ik niet verwacht haar dit jaar te kunnen zien. Nu was ik er dus niet op voorbereid om een telefoontje te krijgen van Camille. Ze had met een Nederlandse vriend zitten praten die momenteel in Toronto zit, en toen ze bedacht dat ik waarschijnlijk nu wel een jaar in Canada zat hadden ze me ge googled. En dan ben je Marie Curie toch heel dankbaar als de eerste link mijn adres inclusief telefoonnummer oplevert, als ze nu zelf hier eens gebruik van zouden maken en mij ook mijn Impulsen zouden sturen... maar dat is een ander verhaal. Camille belde dus gewoon op om te vragen of ik tijd had om haar te ontmoeten. Ze was namelijk in de buurt.

Afgesproken hebben we, en het was alsof we elkaar maar een week niet gezien hadden in plaats van 5 jaar. We hebben heerlijk gelachen, stroopwafels gegeten en rondgedwaald door de ondergrondse stad. Na een gezellige dag (en een nachtje slapen) hebben we weer afscheid genomen. Ze moest weer terug naar huis en ik moest weer aan het werk aangezien mijn ouders de week later zouden komen, ik dan dus zeker niet aan Basje zou denken.

Camille is geen steek veranderd!


Daarna kwamen snel mijn ouders, gelukkig was het kwik gestegen tot een aangenamen -5 graden met af en toe enkele graden boven nul. We hebben heerlijk gewandeld, gepraat, gegeten, nieuwe dingen in Montreal gezien, en natuurlijk mijn verjaardag gevierd. Nog bedankt voor alle verjaardagwensen, ik had er niet zoveel verwacht. We hebben heerlijk scampi's met knoflook en knoflook gekeken. We hebben verschrikkelijk gelachen om alle obers die, wanneer ze vragen waar we vandaan kwamen, spontaan een paar woorden Duits begonnen te praten. En nog meer heb ik gelachen om pa die ze dan duidelijk ging maken dat dat een andere taal is dan het Nederlands. Wat is hij toch trots op ons kleine landje, en gelijk heeft hij! Samen met pa heb ik nog de 3de sneeuwstorm van het jaar getroseerd, blijkbaar de ergste in 5 jaar, met een sneeuwval van 30 centimeter gedurende 1 dag. En nog steeds rijden alle bussen gewoon netjes op tijd, niets geen weeralarm, al waren wel de meeste scholen gesloten. Daar kan Nederland nog wat van leren :)



en



Zaterdagavond heb ik ze weer op het vliegtuig gezet maar ik had niet lang de tijd om te treuren aangezien ik de dag erna zelf ook weer om 10.00 op het vliegveld moest staan om af te vliegen naar Arizona. Mijn begeleider Gilles had 2 maanden waarneemtijd gekregen op dezelfde telescoop waar ik in November ook al was geweest en besloot me daarom, samen met Valerie, twee weken naar het warme zuiden van de VS te sturen om een deel van de waarnemingen voor hem te doen.

En zo komt het dat ik nu alweer boven op een berg zit, in de middle of nowhere, en sterren aan het kijken ben. Het klinkt romantischer dan dat het is, aangezien we maar 1 ster in de gaten moeten houden en in een raamloos gebouw zitten te turen naar een computerscherm waarop om de 10 seconden een nieuw beeldje verschijnt met 6 sterretjes erop waarvan we moeten checken of de positie nog goed is. En dat vanaf 8 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends. Maar hé, ik ben wel degene die de leiding heeft, dus dat voelt stiekem ook wel erg lekker!

Heb mijn auto volgeladen, alleen maar lekkere dingen!




Liefs, en tot een volgende keer!

New York, New York

Tja, als je aan het afstuderen bent in het buitenland heb je soms niets beters te doen dan naar NY gaan voor een paar dagen. Je moet toch wat. En het toeval was dat zowel Mevin en Floris (twee studiegenoten) daar ook waren. Beiden zitten in het zelfde schuitje als ik zit, alleen Melvin doet het in de buurt van New York en Floris woont momenteel in Japan. Floris dacht verder dat hij voldoende geld bezat om een korte vakantie te boeken en vloog naar de USA en heel vriendelijk dachten beide heren om mij ook uit te nodigen voor een reuni in de BIG APPLE. Nu ben ik een enorme fan van appels en Appels (jij ook nog steeds, Jootje?) vooral als ze verwerkt zijn in warme appeltaart met slagroom of een wit buitenkantje hebben, draagbaar zijn en een lichtgevend appeltje hebben op de rug.

Dus stapte ik donderdag ochtend de bus in. Het systeem is best aardig hier, de trein is veel te duur dus rijden er overal bussen heen. Het jammere is alleen dat je een uur van te voren aanwezig moet zijn wil je gegarandeerd zijn van een plaatsje. Dit is niet erg als je bus niet om kwart voor acht vertrekt en je ook nog ruim een half uur onderweg bent om op het busstation te komen. Maar ik heb het gered en het was niet bijzonder druk dus kon ik heerlijk languit twee stoelen in beslag nemen en nog even verder slapen. Na een kleine 2 uur werden we uit de bus geschopt, moesten we alles meenemen en door de US duane. Formulieren invullen, vingerafdrukken laten maken, foto's maken (ik vraag me af of er ergens iemand echt leuk op dat soort foto's staat), vragen beantwoorden: Waar ga je heen, wie woont daar, waarom ga je erheen, wat doet die persoon, wat doe jij in het dagelijks leven, waarom woon je in Canada, welke status heb je daar, waarom... waarom... waarom... en nu 6 dollar dokken! Heerlijk zo vroeg op de morgen. Ondertussen werd alle bagage doorzocht en de bus uitgesnoven door een hond terwijl wij bij -20 buiten stonden te verkleumen, want binnen wachten dat mochten we niet. 3 uur verder bussen bracht ons in Albany, de laatste stop voor NY. Weer moest iedereen de bus uit, en werd opnieuw eenzelfde hond de bus in geduwd, alle tassen doorzocht en iedereen argwanend aangekeken. Heerlijk die wantrouwigheid van de Amerikanen.

Gelukkig was dit het laaste en stond ik, weer 3 uur later, precies op de vooraf aangegeven tijd op het busstation in New York. Het is zo anders dan Montreal. Misschien omdat er wat meer mensen wonen, maar in Montreal is alles schoon, zo schoon dat je er bijna van de grond kan eten (tegenwoordig alleen maar doen als je van diepgevroren maaltijden houdt) en is het minder een mierenhoop. Ik braaf naar de afgesproken plaats, voor de kaartverkoop. Ook nog een poging gedaan om te bellen maar de twee nummers die ik had gekregen werkten niet. Jammer. Dan maar wachten. Drie uur later zat ik er nog. Ik ben 2 keer 5 min van mijn plaats afgeweest om naar de wc te gaan en te pinnen en van die gelegenheid gebruik te maken om een klein rondje te lopen maar nergens was een Floris of een Melvin te bekennen. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. Stond ik daar in het grote boze New York, denkend dat ik lekker passief weekendje zou hebben met alleen af en toe een "waar gaan we nu heen Melvin" of een "ik heb honger". Niet een weekend zelf uitzoeken waar ik moet slapen en uitzoeken waar ik heen wil en heen ga en hoe het metro systeem werkt. Ik had ergens een reisgids van New York opgedoken en was van plan om een hotel te bellen voor een kamer toen de telefoon die ik de afgelopen 3 uur had gebruikt om Melvin te proberen te bereiken er definitief mee op hield. Slim als ik wacht toetste ik toch nog even de beide nummers in op een andere telefoon en kreeg prompt Melvin aan de telefoon! Jeuh! Het weerzien was geweldig. Zij hadden 3 uur bij de andere kaartverkoop gestaan. Zelfs mijn naam op een bord laten zetten, maar wat niet zichtbaar was vanuit mijn positie. Jammer.

De rest van het weekend heb ik toch nog passief kunnen doorbrengen. Alleen af en toe een mening geven als het ging om voorkeur voor eten en drinken en aan het einde dat ik toch nog wel even Macy's in wilde. We hebben heerlijk rondgehangen in New York. De temperatuur was officieel warmer dan in Montreal, maar waarschijnlijk de combinatie van het de hele dag buiten zijn en de wind maakte dat we het toch wel redelijk koud hadden. Wat gelukkig, mede dankzij grote hoeveelheden warme chocolademelk, de pret niet kon drukken.

Op maandag avond heb ik de bus terug genomen naar Montreal, waar we na 3 stops om 9 uur 's ochtends aankwamen. Lekker naar huis, ontbijten en nog snel even een paar uurtjes naar bed. De rest van de dag een beetje met data zitten spelen en sindsdien niet veel anders gedaan, totdat ik vandaag het cluster met computers wat speciaal is opgezet om te laten rekenen voor een beperkt aantal mensen, gesloopt heb. Tenminste dat denk ik, want ik was de enige die erop bezig was en nu doet hij het niet meer. Morgen maar weer proberen.

De sfeer impressie van New York:


De toch wat kale skyline


Ikke met op de achtergrond het Empire State Building (genomen vanaf het Rockefeller Center)


Het uitzicht bij nacht.


Het gebouw van de UN, zonder vlaggen aangezien het dicht was.


Hondjes die het minder koud hadden dan als ze geen truitje aan hadden gehad.


Melvin bij Ground Zero. Er is inderdaad 'zero' daar.


Central Parc





Brrrr, ghah, klappertand, frette, of gewoon koud!



Tja,


Tja,


Tja,



en de meest geweldige winkel in New York is de m&m world shop waar ze niets anders hebben dan m&m's. Als chocolade maar ook op elk mogelijk soort merchandise. Behalve sloffen... dus heb ik maar een Geel sleutelhanger gekocht. Je moet toch wat.

En het normale leven is weer begonnen

mijn kerstbezoek is vertrokken en ik ga weer braafjes dagelijks naar de universiteit, maar niet zonder twee leuke en gezellige weken te hebben gehad. En een dag langer dan ik verwacht had. Het begon allemaal zo lekker, de laatste dag voor de kerstvakantie had ik maar 'vrij genomen' aangezien ik al de hele week alleen op de afdeling had gezeten. Lekker boodschappen gedaan, het konijntje uit de vriezer gehaald en op mijn gemakje een lijstje gemaakt van alle dingen die ik zondag middag zou moeten doen om het appartement bezoekersvriendelijk te maken. Niet veel moest er gedaan worden, maar een bezem door de kamer en een doekje door de badkamer zou toch wel vriendelijk zijn. Zaterdag middag ben ik gezellig bij Andrea en Frederic geweest en hebben we lekker gekookt, gekletst en gegeten en daarna naar huis omdat het konijntje in de marinade moest. Eenmaal thuis ging te telefoon:

Bonjour
Hoi, Lieke?
Oh, hoi Marianne, hoe gaat het?
Prima, waar ben je?
Thuis, hoezo?
Wij zijn op het vliegveld!
Komen jullie niet morgen dan?
Nee!

Was even spannend en heb voor de eerste keer in 5 jaar voor de bus gerend, maar alles is toch nog goed gekomen. De week daarna hebben we Montreal bekeken, konijn gegeten, in de sneeuw gespeelt, pinguïns en aapjes gekeken en naar het ballet geweest! Het nationaal ballet van canada speelde de Notenkraker. Het was mijn eerste keer naar een echt ballet, en dit was zo'n mooie combinatie van spel, verschillende stijlen en prachtige decors en kostuums dat ik het jammer vond dat het afgelopen was.



Koekjes versieren!


Fun in de sneeuw!


Pinguins!


Meer sneeuw!


En hoewel ze erg lekker smaakten zien oliebollen er van heel dicht bij toch wel smerig uit!


Na anderhalve week hebben we de bus gepakt naar Niagara on the Lake, een klein stadje in de buurt van, je raadt het vast wel, de Niagara watervallen ten zuiden van Toronto. Na 8 uur bussen werden we opgehaald door Nannie, de vrouw van de neef van de opa van Marianne (volg je het nog?) Ruim 50 jaar geleden zijn ze naar Canada verhuist om een druiven te verbouwen en sinds 15 jaar hebben ze ook hun eigen wijnerij. Het meest geweldige van dit van oorsprong Brabantse stel is dat ze na al die jaren nog steeds boterhammen met kaas, kaas en kaas eten en 's avonds aardappelen met jus! We hebben heerlijk een paar rustige dagen gehad met een bezoekje aan de Niagara watervallen. Op het eerste gezicht vonden we ze een beetje tegenvallen. Door de hoge temperaturen was er geen 10 verdiepingen hoog ijs op de rivier te zien en door de hoge luchtvochtbaarheid was de helft van de waterval verborgen achter een dik pak mist. Beetje jammer, maar eenmaal aan de voet van de val was het drong het als een halve waterval er zo uitziet dat de hele helemaal indrukwekkend zou moeten zijn! Wat een geweld.



Kan je vast wel raden!


Na 2 dagen gingen we naar huis, Emil en Marianne hebben het vliegtuig in Toronto genomen en ik werd door 2 buschauffeurs en een ander mannetje in een bus geduwd met het verhaal deze heeft op mij had gewacht en me naar het station zou brengen waar de bus die ik net gemist had op me zou wachten. Wat een service, dat zou de NS nou nooit doen. Lekker moe en lui ben is 's avonds op tijd mijn bedje ingedoken.

Ondertussen is ook mijn Belgische huisgenote (momenteel nog met aanhang) gearriveerd en babbelen we er een eind op los, deels in het Frans, deels in het Engels en deels in het Nederlands. Jammer genoeg heeft ze nog een grotere hekel aan de afwas doen dan ik, maar ze doet het braafjes, zonder mokken :)

En dan Basje, Basje was vandaag erg lief tegen me, hij heeft me verteld dat hij hoogst waarschijnlijk in 3.0 uur om zijn as draait, best aardig voor een grote bol van gas! Nu alleen mijn begeleider hier nog van overtuigen. Maar heb met het vinden van dit eigenlijk mijn onderzoeksvraag beantwoord, klaar om af te studeren dus :P
Heb ik alle tijd om de komende periode eerst een paar dagen naar New York, New York te gaan om Melvin en Floris (die hiervoor helemaal uit Japan is gekomen) te vereren met een bezoekje om daarna zelf vereerd te worden door Janneke! Komt helemaal goed dus.

Tot een volgende keer,

Liefs

Kaartje voor iedereen!

JOYEUX NOEL!

Wat is beter dan een witte kerst?

Een witte Sinterklaas natuurlijk! En na 3 pogingen pepernoten bakken heb ik het eindelijk voor elkaar gekregen een eetbare variant te creeeren. De sneeuw was het toefje, al weet ik niet of pepernoten met slagroom een geweldige combinatie is...

Al met al heb ik het best aardig gevierd. Eerst een avondje kleuren: Ik wilde wat studiegenoten uitnodigen om Sinterklaas mee te vieren en vond het niet erg netjes om uitnodigenin kleur uit te printen op het printbudget van de afdeling, dus heb ik maar een kleurplaat 8 keer uitgeprint en 's avonds onder het genot van een warme chocolademelk en speculaasjes (gekocht...) lekker ouderwets zitten kleuren.

Op 5 december zelf heb ik met Andrea en Frederic samen gegeten: pepernoten, marsepijn, speculaas en stroopwafels. Gewoon lekker en gezellig.

Gisteravond was dan het verjaardagsfeestje van onze eigen Sint. Het werd een combinatie van Sint, Nederlands en naar het later bleek ook Quebec toen ik er achter kwam dat gevulde eieren ook erg Quebecs zijn. Florian had een poging gedaan om het concept te omarmen maar had de "did you mean" link op Google gevolgd en was uitgekomen bij:



We hebben een heerlijk avondje gehad, de snoep in de schoenen werd met open armen ontvangen en zijn zelfs tot een Sinterklaas versie van Poker gekomen. Het is percies hetzelfde al zie je niet je eigen kaarten, maar die van de rest:



Het was wel even wennen toen ik terug kwam uit Arizona, van zon en een graad of 25 naar grijs en koud weer. Het kwik is al en paar keer onder de -10 gezakt overdag. De tweede dag dat ik terug was, was het koud, het regende, het hagelde en het waaide, wat het nog kouder maakte. Overal lag ijs aangezien de regen bevroor bij aanraking van ALLES. Het was onmogelijk om mijn paraplu in te klappen toen ik op de uni aankwam , gewoonweg omdat er een laag ijs van een halve centimeter opzat! En iedereen het verzopen katje maar uitlachen en vragen of ik nog steeds zin had in de winter! JA! Maar ik wacht op de sneeuw! Mij krijgen ze niet! En de bomen waren prachtig, geen blaadjes meer, maar elke tak had een laagje ijs van bijna een centimeter op zich waardoor alles schitterde in de straatlantaarns en de lichten van voorbijrijdende autos. Jammer genoeg liet het weer niet toe dat hier foto's van genomen konden worden, zeker niet meer nadat de wind ook nog eens mijn paraplu aan een vroegtijdig overlijden had geholpen. :( en hij had van die vrolijke kleurtjes!

Maar toen het afgelopen zondag begon te sneeuwen was ik weer helemaal blij. Heb bijna dansend over straat gelopen. Heb me ook verbaasd over het gebrek aan enthousiasme bij de Montrealers... Niemand leek in de gaten te hebben dat de stad bedenkt was door, naar mijn standaards, een aanzienlijke laag sneeuw. Geen sneeuwballen gevechten werden gehouden, geen sneeuwpoppen werden gemaakt, alle bussen reden gewoon, niemand keek er op of om van. Valt me toch weer een beetje tegen van de inwoners van de stad die ik momenteel mijn thuis noem.

Langzaam maar zeker begint ook de ster die ik in Arizona heb geobserveerd zijn geheimen prijs te geven. Momenteel nog door me te vertellen wat hij (of zij) vooral niet is, maar dat is ook wat! En ik leer meer en meer over cataclysmische variabelen wat vast ooit nog wel eens van pas komt. CV's zijn systemen bestaande uit 2 sterren, aan het einde van hun leven, die erg dicht om elkaar heen draaien. Ze staan dichter bij elkaar dan de aarde en de zon, en omdat ze ook nog eens ver weg staan kan je ze niet van elkaar onderscheiden en zie je ze als 1 ster! En een van deze twee sterren dumpt zijn materiaal op de ander. De manier waarop dit gebeurt is zeer specifiek en zorgt er voor dat er regelmatig uitbarstingen zijn die de ster veel helderder maakt voor een paar dagen. Het verschil is goed te zien:



De linker kant laat de ster, FO Per, zien terwijl hij rustig een beetje aan bijkomen is van de vorige uitbarsting en in afwachting is van de volgende. De rechter kant is als hij in uitbarsting is! Het verschil is 3.5 magnitudes, een sterrenkunde manier om de lichtsterkte uit te drukken en is afhankelijk van de temperatuur, de radius en de afstand waarop de ster staat. Dit betekend eigenlijk dat de ster bijna 30 keer zo helder is in uitbarsting dan in zijn rust toestand.

Al het werk dat we gedaan hebben, 9 nachten achter elkaar, met werktijden van 6 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends is samen te vatten in 1 enkele grafiek. En aan de ene kant dat voelt goed, wat simpelheid is mooi (zoals Philips altijd beweert). Maar aan de andere kant is het ook een beetje tereurstellend: is dat alles wat we gedaan hebben, heb ik daarvoor mijn nachtrust op gegeven... Wat vinden jullie mening?



Momenteel staat Basje een beetje stil, Gilles is erg druk geweest de afgelopen weken, maar heeft me beloofd maandag te vertellen wat ik nu verder moet doen. Het resultaat van bijna 2 volle weken om zijn aandacht bedelen, maar ik weet dat hij aan me denkt. Gelukkig roddelen mannen net zo veel als vrouwen! En vertellen ze alles net zo veel door. Momenteel is een oud student van Gilles in Montreal en hij had vernomen dat ik ook met hem werkte, en had aan Gilles gevraagd hoe je mijn naam uitsprak. Blijkbaar waren er anderen in de buurt die daar ook een mening over hadden en is het een ware discussie geworden. Het resultaat: Ach, ze doen hun best! Maar in dit gesprek had Gilles ook laten doorschemeren dat hij zich enigzins schaamde voor het geen tijd hebben voor me! Arme man! Ik kan best wat hebben, en vind altijd wel iets om me bezig te houden. Uitslapen is een goede bijvoorbeeld, met de halve EHEF en Astro afdeling in Nijmegen skypen is een tweede, koffiedrinken is ook een goede, en thee, als ik al te veel koffie op heb.

En sinds afgelopen maandag is het verboden om Engels tegen me te praten, dus dat houdt me ook wel bezig. Ik loop continu met woordenboeken en pen en papier over de uni. En anderen hebben nu de hobby gevonden om deze van mij af te nemen om een poging te doen om Nederlandse zinnen te construeren. Wat leuke combinaties oplevert. Het enige wat ze, af en toe, onthouden is de: "Ik ben ..." want de "Ik heet ..." wordt snel een "Ik eet ..." wat mij weer aan het lachen maakt!

Kortom ik vermaak me prima!