Hoi hoi,
mijn oprechte excuses voor niet eerder schrijven dan vandaag. Of eigenlijk vannacht voor mij. Ik ben gewoon TE druk geweest met allerlei TE leuke dingen. Ik weet dat dat geen reden is om niet mijn fans tevreden te houden, maar het is altijd beter dan aandacht vragen door mijn hoofd kaal te scheren.
Waar was ik vorige keer gebleven. Volgens mijn tot en met NY. Dat brengt me snel naar Janneke. Een paar dagen nadat ik terug was uit de grote appel kwam Janneke naar Montreal gevlogen om me twee weekjes gezelschap te houden en een beetje Canada te bezichtigen. We hebben twee weken lang kou geleden, het is namelijk niet boven de -10 graden geweest (in de zon, uit de wind!), veel thee gedronken en koffie en warme chocolade melk, beetje rondgekeken, naar Ottawa geweest, naar Quebec city geweest, veel GG gekeken en had ik het al vermeld, veel kou geleden. Zo veel dat Janneke op een gegeven moment dacht dat ze nooit meer warm zou worden! Maar we hebben het allemaal netjes overleeft en Janneke is momenteel aan het opwarmen in Toulouse.
Hier een foto impressie:
Eekhoorntjes.
Quebec city.
Lieke op een ijsstoel (brrr).
Sneeuwengeltjes maken!
Ottawa is de hoofdstad van Canada, en dit is het "binnenhof".
2de sneeuwstorm in Montreal. Fietsen doen ze hier wel, maar deze doet het volgens mij niet meer.
En als je dacht dat een fiets uitgraven lastig is, probeer dan maar eens je auto te vinden!
Enkele dagen later had ik onverwacht maar niet onaangenaam bezoek van Camille. Camille was 7 jaar geleden een paar maanden mijn zusje. Ze was een jaar in Nederland en verbleef enkele maanden bij ons in huis. Ik ben 2 jaar later op bezoek geweest in Vancouver, maar aangezien dat aan de andere kant van het land ligt had ik niet verwacht haar dit jaar te kunnen zien. Nu was ik er dus niet op voorbereid om een telefoontje te krijgen van Camille. Ze had met een Nederlandse vriend zitten praten die momenteel in Toronto zit, en toen ze bedacht dat ik waarschijnlijk nu wel een jaar in Canada zat hadden ze me ge googled. En dan ben je Marie Curie toch heel dankbaar als de eerste link mijn adres inclusief telefoonnummer oplevert, als ze nu zelf hier eens gebruik van zouden maken en mij ook mijn Impulsen zouden sturen... maar dat is een ander verhaal. Camille belde dus gewoon op om te vragen of ik tijd had om haar te ontmoeten. Ze was namelijk in de buurt.
Afgesproken hebben we, en het was alsof we elkaar maar een week niet gezien hadden in plaats van 5 jaar. We hebben heerlijk gelachen, stroopwafels gegeten en rondgedwaald door de ondergrondse stad. Na een gezellige dag (en een nachtje slapen) hebben we weer afscheid genomen. Ze moest weer terug naar huis en ik moest weer aan het werk aangezien mijn ouders de week later zouden komen, ik dan dus zeker niet aan Basje zou denken.
Camille is geen steek veranderd!
Daarna kwamen snel mijn ouders, gelukkig was het kwik gestegen tot een aangenamen -5 graden met af en toe enkele graden boven nul. We hebben heerlijk gewandeld, gepraat, gegeten, nieuwe dingen in Montreal gezien, en natuurlijk mijn verjaardag gevierd. Nog bedankt voor alle verjaardagwensen, ik had er niet zoveel verwacht. We hebben heerlijk scampi's met knoflook en knoflook gekeken. We hebben verschrikkelijk gelachen om alle obers die, wanneer ze vragen waar we vandaan kwamen, spontaan een paar woorden Duits begonnen te praten. En nog meer heb ik gelachen om pa die ze dan duidelijk ging maken dat dat een andere taal is dan het Nederlands. Wat is hij toch trots op ons kleine landje, en gelijk heeft hij! Samen met pa heb ik nog de 3de sneeuwstorm van het jaar getroseerd, blijkbaar de ergste in 5 jaar, met een sneeuwval van 30 centimeter gedurende 1 dag. En nog steeds rijden alle bussen gewoon netjes op tijd, niets geen weeralarm, al waren wel de meeste scholen gesloten. Daar kan Nederland nog wat van leren :)
en
Zaterdagavond heb ik ze weer op het vliegtuig gezet maar ik had niet lang de tijd om te treuren aangezien ik de dag erna zelf ook weer om 10.00 op het vliegveld moest staan om af te vliegen naar Arizona. Mijn begeleider Gilles had 2 maanden waarneemtijd gekregen op dezelfde telescoop waar ik in November ook al was geweest en besloot me daarom, samen met Valerie, twee weken naar het warme zuiden van de VS te sturen om een deel van de waarnemingen voor hem te doen.
En zo komt het dat ik nu alweer boven op een berg zit, in de middle of nowhere, en sterren aan het kijken ben. Het klinkt romantischer dan dat het is, aangezien we maar 1 ster in de gaten moeten houden en in een raamloos gebouw zitten te turen naar een computerscherm waarop om de 10 seconden een nieuw beeldje verschijnt met 6 sterretjes erop waarvan we moeten checken of de positie nog goed is. En dat vanaf 8 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends. Maar hé, ik ben wel degene die de leiding heeft, dus dat voelt stiekem ook wel erg lekker!
Heb mijn auto volgeladen, alleen maar lekkere dingen!
Liefs, en tot een volgende keer!
