JOYEUX NOEL!
dinsdag, december 19, 2006
zondag, december 10, 2006
Wat is beter dan een witte kerst?
Een witte Sinterklaas natuurlijk! En na 3 pogingen pepernoten bakken heb ik het eindelijk voor elkaar gekregen een eetbare variant te creeeren. De sneeuw was het toefje, al weet ik niet of pepernoten met slagroom een geweldige combinatie is...
Al met al heb ik het best aardig gevierd. Eerst een avondje kleuren: Ik wilde wat studiegenoten uitnodigen om Sinterklaas mee te vieren en vond het niet erg netjes om uitnodigenin kleur uit te printen op het printbudget van de afdeling, dus heb ik maar een kleurplaat 8 keer uitgeprint en 's avonds onder het genot van een warme chocolademelk en speculaasjes (gekocht...) lekker ouderwets zitten kleuren.
Op 5 december zelf heb ik met Andrea en Frederic samen gegeten: pepernoten, marsepijn, speculaas en stroopwafels. Gewoon lekker en gezellig.
Gisteravond was dan het verjaardagsfeestje van onze eigen Sint. Het werd een combinatie van Sint, Nederlands en naar het later bleek ook Quebec toen ik er achter kwam dat gevulde eieren ook erg Quebecs zijn. Florian had een poging gedaan om het concept te omarmen maar had de "did you mean" link op Google gevolgd en was uitgekomen bij:
We hebben een heerlijk avondje gehad, de snoep in de schoenen werd met open armen ontvangen en zijn zelfs tot een Sinterklaas versie van Poker gekomen. Het is percies hetzelfde al zie je niet je eigen kaarten, maar die van de rest:
Het was wel even wennen toen ik terug kwam uit Arizona, van zon en een graad of 25 naar grijs en koud weer. Het kwik is al en paar keer onder de -10 gezakt overdag. De tweede dag dat ik terug was, was het koud, het regende, het hagelde en het waaide, wat het nog kouder maakte. Overal lag ijs aangezien de regen bevroor bij aanraking van ALLES. Het was onmogelijk om mijn paraplu in te klappen toen ik op de uni aankwam , gewoonweg omdat er een laag ijs van een halve centimeter opzat! En iedereen het verzopen katje maar uitlachen en vragen of ik nog steeds zin had in de winter! JA! Maar ik wacht op de sneeuw! Mij krijgen ze niet! En de bomen waren prachtig, geen blaadjes meer, maar elke tak had een laagje ijs van bijna een centimeter op zich waardoor alles schitterde in de straatlantaarns en de lichten van voorbijrijdende autos. Jammer genoeg liet het weer niet toe dat hier foto's van genomen konden worden, zeker niet meer nadat de wind ook nog eens mijn paraplu aan een vroegtijdig overlijden had geholpen. :( en hij had van die vrolijke kleurtjes!
Maar toen het afgelopen zondag begon te sneeuwen was ik weer helemaal blij. Heb bijna dansend over straat gelopen. Heb me ook verbaasd over het gebrek aan enthousiasme bij de Montrealers... Niemand leek in de gaten te hebben dat de stad bedenkt was door, naar mijn standaards, een aanzienlijke laag sneeuw. Geen sneeuwballen gevechten werden gehouden, geen sneeuwpoppen werden gemaakt, alle bussen reden gewoon, niemand keek er op of om van. Valt me toch weer een beetje tegen van de inwoners van de stad die ik momenteel mijn thuis noem.
Langzaam maar zeker begint ook de ster die ik in Arizona heb geobserveerd zijn geheimen prijs te geven. Momenteel nog door me te vertellen wat hij (of zij) vooral niet is, maar dat is ook wat! En ik leer meer en meer over cataclysmische variabelen wat vast ooit nog wel eens van pas komt. CV's zijn systemen bestaande uit 2 sterren, aan het einde van hun leven, die erg dicht om elkaar heen draaien. Ze staan dichter bij elkaar dan de aarde en de zon, en omdat ze ook nog eens ver weg staan kan je ze niet van elkaar onderscheiden en zie je ze als 1 ster! En een van deze twee sterren dumpt zijn materiaal op de ander. De manier waarop dit gebeurt is zeer specifiek en zorgt er voor dat er regelmatig uitbarstingen zijn die de ster veel helderder maakt voor een paar dagen. Het verschil is goed te zien:
De linker kant laat de ster, FO Per, zien terwijl hij rustig een beetje aan bijkomen is van de vorige uitbarsting en in afwachting is van de volgende. De rechter kant is als hij in uitbarsting is! Het verschil is 3.5 magnitudes, een sterrenkunde manier om de lichtsterkte uit te drukken en is afhankelijk van de temperatuur, de radius en de afstand waarop de ster staat. Dit betekend eigenlijk dat de ster bijna 30 keer zo helder is in uitbarsting dan in zijn rust toestand.
Al het werk dat we gedaan hebben, 9 nachten achter elkaar, met werktijden van 6 uur 's avonds tot 6 uur 's ochtends is samen te vatten in 1 enkele grafiek. En aan de ene kant dat voelt goed, wat simpelheid is mooi (zoals Philips altijd beweert). Maar aan de andere kant is het ook een beetje tereurstellend: is dat alles wat we gedaan hebben, heb ik daarvoor mijn nachtrust op gegeven... Wat vinden jullie mening?
Momenteel staat Basje een beetje stil, Gilles is erg druk geweest de afgelopen weken, maar heeft me beloofd maandag te vertellen wat ik nu verder moet doen. Het resultaat van bijna 2 volle weken om zijn aandacht bedelen, maar ik weet dat hij aan me denkt. Gelukkig roddelen mannen net zo veel als vrouwen! En vertellen ze alles net zo veel door. Momenteel is een oud student van Gilles in Montreal en hij had vernomen dat ik ook met hem werkte, en had aan Gilles gevraagd hoe je mijn naam uitsprak. Blijkbaar waren er anderen in de buurt die daar ook een mening over hadden en is het een ware discussie geworden. Het resultaat: Ach, ze doen hun best! Maar in dit gesprek had Gilles ook laten doorschemeren dat hij zich enigzins schaamde voor het geen tijd hebben voor me! Arme man! Ik kan best wat hebben, en vind altijd wel iets om me bezig te houden. Uitslapen is een goede bijvoorbeeld, met de halve EHEF en Astro afdeling in Nijmegen skypen is een tweede, koffiedrinken is ook een goede, en thee, als ik al te veel koffie op heb.
En sinds afgelopen maandag is het verboden om Engels tegen me te praten, dus dat houdt me ook wel bezig. Ik loop continu met woordenboeken en pen en papier over de uni. En anderen hebben nu de hobby gevonden om deze van mij af te nemen om een poging te doen om Nederlandse zinnen te construeren. Wat leuke combinaties oplevert. Het enige wat ze, af en toe, onthouden is de: "Ik ben ..." want de "Ik heet ..." wordt snel een "Ik eet ..." wat mij weer aan het lachen maakt!
Kortom ik vermaak me prima!
zondag, november 19, 2006
vrijdag, november 17, 2006
Bigalow Bigalow Bigalow
Wat maakt het ook uit, ik was toch niet van plan om een terroristische aanslag te plegen. Maar toch, het voelt niet prettig om te weten dat de USA nu zowel mijn vingerafdrukken heeft als een foto van mij. Eentje waarvoor mijn haar geen zin had om goed te gaan zitten en de slaap nog in mijn oogjes zat. De enige tijd dat ze me daarop kunnen identificeren is als ze me tussen 2 en 7 uur ‘ s ochtends van mijn bed af lichten! Het blijft een vreemd land. Na 3 keer op verschillende papiertjes mijn verblijfadres in de staten te hebben geschreven moest de incheckmevrouw het ook nog in de computer zetten. Vervolgens mocht ik doorlopen naar custums. Daar (nog steeds met al mijn bagage) wordt je begroet met een “welcome to the United States of America” terwijl we volgens mij nog steeds in Canada zijn… De meneer die mij interviewede (het was erg rustig en ik had geen haast) vond het maar wat grappig dat ik Nederlands was, momenteel in Canada woonde en de komende twee weken naar de Verenigde Staten ging. We hebben gezellig gebabbeld, mijn vingerafdrukken en die afschuwelijke foto genomen. Hij vond het ook maar wat leuk dat ik fysica studeerde, maar volgens mij was zijn engels minder goed dan hij deed voorkomen aangezien hij er heilig van overtuigd was dat ik “a physician” werd. Vervolgens was er natuurlijk nog de vraag hoeveel talen ik sprak en bleek de beste man enkele zinnen Duits te spreken. Het was dat hij nog geen koffiepauze had, maar anders was hij waarschijnlijk een bakkie leut mee gaan drinken.
De vlucht naar Chicago ging goed, niets speciaals, het vliegveld is een stuk drukker dan het vliegveld in Montreal en gelukkig hebben ze ook hier weer een starbucks. Dat mag ik wel! Strakjes het tweede deel van mijn reis en dan hoop ik weer eens de zon te kunnen zien.
De man naast mij in de vlucht van Chicago naar Tucson was volgens mij een beetje van de kaart. Een half uur na het begin van de vlucht vraagt hij me: ga jij ook naar Tucson? Nee, tuurljk niet, ik stap halverwege uit... Maar ach, we kunnen niet allemaal zo slim zijn!
Nu, ruim 2 dagen later, kan ik zeggen dat ik netjes ben aangekomen in Tucson, Arizona. Het hotel was 3 minuten van het vliegveld af, de eerste nacht is rustig verlopen al moest ik me mentaal en lichamelijk toch wel een beetje voorbereiden op dat wat komen zou gaan. Niet te vroeg gaan slapen en lang uitslapen. Het continentaal ontbijt heb ik dan ook overgeslagen in het hotel en ben direct doorgegaan naar de diner aan de andere kant van de weg om wafels te eten. Ging prima. Niet al te veel later werd ik opgehaald door Betsy Green, werkzaam aan de universiteit van Arizona en diegene die mij uit ging leggen hoe ik vriendjes moet zijn met een telescoop. Na een snelle stop bij de supermarkt en het random dingen in het karretje leggen aangezien we snel moesten vertrekken en ik genoeg eten mee moest nemen om 5 volle dagen op de berg door te brengen zonder boodschappen te kunnen doen, zijn we door gereden naar Mount Bigalow. Thuis van de 61 inch telescoop die we de komende 9 nachten op 1 ster gaan richten:FOPer. De intensiteit van deze ster is variabel in de tijd en het enige wat wij dus doen is kijken wat de intensiteit is op elk punt van de nacht om een mooi plaatje te krijgen van zijn gedrag gedurende al deze dagen. Het allerleukste is dat hij een hele lange tijd erg laag in intensiteit is (zeker 5 dagen) en dan ineens (binnen een paar uur) een factor 100.000 sterker wordt om vervolgens in een dag of 2 af te zakken tot zijn laagste punt om daar weer 5 dagen te blijven. Hij is nu al 4 dagen zwak, dus we hopen dat hij binnenkort omhoog schiet. En natuurlijk dat dit gedurende de nacht gebeurt zodat we het ook kunnen zien gebeuren.
Mijn schema is nu: opstaan om 14.00 uur, dan bij de telescoop gaan kijken of alles ok is, data reduceren, een uurtje buitenspelen (het is prachtig). Vervolgens weer naar de telescoop om voorbereidingen te treffen voor de avond, en zodra de schemer invalt beginnen we (rond een uur of 17.30) totdat we om 5.30 's ochtends de metingen stopzetten, de telescoop weer in zijn begin positie zetten en om 6.00 uur in bed kunnen ploffen. Maar ach, na twee nachten kan ik zeggen dat ik het nog steeds leuk vind, vooral ook omdat ik nog maar 1 ding hoef te doen om een gelicenceerd gebruiker te worden van deze telescoop. Ik weet al dat ik in maart-april terug mag komen omdat Gilles, mijn begeleider in Montreal, een run gaat doen van 6 weken, en geen zin heeft om dit alleen doen. Daarnaast vroeg Betsy of ik ook niet in januari terug kon komen, maar aangezien ik dan bezoek heb wordt dat misschien lastig. Ik vind het wel lachen, maar misschien denk ik daar over enkele volledig heldere nachten wel anders over!
Het is machting om te zien hoe ze de data verkrijgen die ik tot nu toe heb gebruikt. En wat er allemaal bij komt kijken. En dat het LANGE dagen, of eigenlijk nachten, zijn. Maar Suzanna, diegene die me nu gezelschap houdt (ze is Engels, maar woont tegenwoordig in Duitsland) en ik kunnen het prima vinden en gelukkig heeft geen van ons beide chocolade of koekjes meegenomen :p
Oja pap, ik zit dus niet op Kitt Peak... In deze omgeving staan een hoop telescopen. Tucson ligt in een plat stuk woestijn omringt door bergen. Aan elke kant zijn wel enkele telescopen te vinden. Mount Bigalow is te vinden op: 32 24' 59.3" N. Lat en 110 44' 04.3" W Lon en is onderdeel van de St. Catalina bergketen. Kan je me zien zwaaien? :)
Ik heb nog geen tijd of geen licht gehad om foto's te maken, maar ik hoop dat de volgende plaatjes toch een beetje een indruk geven van waar ik me momenteel bevind.
de 61 inch telescoop in zijn huisje
En de buitenkant. De grote dome is de 61 inch, de kleine is de Smith telescope.
En het uitzicht.
De vlucht naar Chicago ging goed, niets speciaals, het vliegveld is een stuk drukker dan het vliegveld in Montreal en gelukkig hebben ze ook hier weer een starbucks. Dat mag ik wel! Strakjes het tweede deel van mijn reis en dan hoop ik weer eens de zon te kunnen zien.
De man naast mij in de vlucht van Chicago naar Tucson was volgens mij een beetje van de kaart. Een half uur na het begin van de vlucht vraagt hij me: ga jij ook naar Tucson? Nee, tuurljk niet, ik stap halverwege uit... Maar ach, we kunnen niet allemaal zo slim zijn!
Nu, ruim 2 dagen later, kan ik zeggen dat ik netjes ben aangekomen in Tucson, Arizona. Het hotel was 3 minuten van het vliegveld af, de eerste nacht is rustig verlopen al moest ik me mentaal en lichamelijk toch wel een beetje voorbereiden op dat wat komen zou gaan. Niet te vroeg gaan slapen en lang uitslapen. Het continentaal ontbijt heb ik dan ook overgeslagen in het hotel en ben direct doorgegaan naar de diner aan de andere kant van de weg om wafels te eten. Ging prima. Niet al te veel later werd ik opgehaald door Betsy Green, werkzaam aan de universiteit van Arizona en diegene die mij uit ging leggen hoe ik vriendjes moet zijn met een telescoop. Na een snelle stop bij de supermarkt en het random dingen in het karretje leggen aangezien we snel moesten vertrekken en ik genoeg eten mee moest nemen om 5 volle dagen op de berg door te brengen zonder boodschappen te kunnen doen, zijn we door gereden naar Mount Bigalow. Thuis van de 61 inch telescoop die we de komende 9 nachten op 1 ster gaan richten:FOPer. De intensiteit van deze ster is variabel in de tijd en het enige wat wij dus doen is kijken wat de intensiteit is op elk punt van de nacht om een mooi plaatje te krijgen van zijn gedrag gedurende al deze dagen. Het allerleukste is dat hij een hele lange tijd erg laag in intensiteit is (zeker 5 dagen) en dan ineens (binnen een paar uur) een factor 100.000 sterker wordt om vervolgens in een dag of 2 af te zakken tot zijn laagste punt om daar weer 5 dagen te blijven. Hij is nu al 4 dagen zwak, dus we hopen dat hij binnenkort omhoog schiet. En natuurlijk dat dit gedurende de nacht gebeurt zodat we het ook kunnen zien gebeuren.
Mijn schema is nu: opstaan om 14.00 uur, dan bij de telescoop gaan kijken of alles ok is, data reduceren, een uurtje buitenspelen (het is prachtig). Vervolgens weer naar de telescoop om voorbereidingen te treffen voor de avond, en zodra de schemer invalt beginnen we (rond een uur of 17.30) totdat we om 5.30 's ochtends de metingen stopzetten, de telescoop weer in zijn begin positie zetten en om 6.00 uur in bed kunnen ploffen. Maar ach, na twee nachten kan ik zeggen dat ik het nog steeds leuk vind, vooral ook omdat ik nog maar 1 ding hoef te doen om een gelicenceerd gebruiker te worden van deze telescoop. Ik weet al dat ik in maart-april terug mag komen omdat Gilles, mijn begeleider in Montreal, een run gaat doen van 6 weken, en geen zin heeft om dit alleen doen. Daarnaast vroeg Betsy of ik ook niet in januari terug kon komen, maar aangezien ik dan bezoek heb wordt dat misschien lastig. Ik vind het wel lachen, maar misschien denk ik daar over enkele volledig heldere nachten wel anders over!
Het is machting om te zien hoe ze de data verkrijgen die ik tot nu toe heb gebruikt. En wat er allemaal bij komt kijken. En dat het LANGE dagen, of eigenlijk nachten, zijn. Maar Suzanna, diegene die me nu gezelschap houdt (ze is Engels, maar woont tegenwoordig in Duitsland) en ik kunnen het prima vinden en gelukkig heeft geen van ons beide chocolade of koekjes meegenomen :p
Oja pap, ik zit dus niet op Kitt Peak... In deze omgeving staan een hoop telescopen. Tucson ligt in een plat stuk woestijn omringt door bergen. Aan elke kant zijn wel enkele telescopen te vinden. Mount Bigalow is te vinden op: 32 24' 59.3" N. Lat en 110 44' 04.3" W Lon en is onderdeel van de St. Catalina bergketen. Kan je me zien zwaaien? :)
Ik heb nog geen tijd of geen licht gehad om foto's te maken, maar ik hoop dat de volgende plaatjes toch een beetje een indruk geven van waar ik me momenteel bevind.
En de buitenkant. De grote dome is de 61 inch, de kleine is de Smith telescope.
En het uitzicht.
zaterdag, november 04, 2006
Raarrr
Hoi hoi, daar zijn we weer!
En wat zijn Canadezen raar. De enige twee programma's op zaterdagavond op de tv zijn ijshockey en figuurschaatsen. Ijs, ijs en ijs! En het het wordt ook nog eens om de 10 minuten onderbroken om reclame te laten zien! En het jammere is dat deze reclamens dan ook niet eens lang genoeg zijn om thee te zetten of naar de wc te gaan, laat staan voor beide! Wie Oprah wel eens kijkt en zich afvraagt waarom ze toch zo vaak zegt: we'll be right back! : Dit is speciaal om mij te vervelen en de reclame in te luiden in de VS en Canada. TE VAAK. En het erge is dat als je af en toe ook een poging waagt om de Franse zenders te kijken, je dezelfe reclames terug ziet. Als er een voice-over op de Engelse versie zat dan zit er nu een Franse voice-over en als er sprekende mensen in zaten, dan zijn deze, en alleen deze mensen, vervangen door Franssprekende. Het blijft maf.
Maar er zijn wel meer maffe dingen in Canada en vooral in Quebec. Ze zijn zo trots op hun stukje Canada dat ze bezig zijn om het geen Canada meer te laten zijn... ik heb nog geen bevredigend antwoord gekregen over hoe ver ze hier al mee zijn.
Daarnaast zijn ze bang om te veel beinvloed te worden door de VS en het Engels dat ze er alles aan doen om dat tegen te gaan. Zo zijn veel van het Engels afkomstige woorden die normaal in het Franse Frans zijn, vervangen door Franse woorden die alleen maar in Quebec worden gebruikt. Voorbeeld: un week-end -> une fin semaine. Een tweede is het stopbord: het zegt geen "stop" maar "arret"
en voor diegene die me niet gelooft dat dit in Frankrijk niet zo is, hier ook het Franse bord:
En dan nog iets, ze hebben hier een metro. In Nederland rijden die dingen (als ze rijden) onder de grond op een rails. Hier rijden ze onder de grond, maar op normale banden... waarom? Geen idee... misschien waren ze in de aanbieding... aangezien ze nu alleen nog maar winterbanden willen (ver)kopen en ze die onder de grond niet nodig hebben. Ik weet het niet. Raarrr.
Evenals het belasting systeem. Alle producten in de winkel hebben een prijs, maar dit is allemaal zonder belasting. Deze wordt bij de kassa extra in rekening gebracht. Levensmiddelen daar hoef je geen extra belasting over te betalen, over chips wel (blijkbaar is dat geen levensmiddel) maar wijn weer niet! Zelfs op een abonnement bij de sportschool moet je extra belasting betalen. Waarom kunnen deze niet gewoon op het prijskaartje zetten?
Maar gelukkig raak je aan al deze dingen gewend.
Over iets meer dan een week ga ik naar Tucson, Arizona om waarnemingen te doen. Niet aan Basje, maar in opdracht van mijn universiteit om eens te zien hoe waarnemingen worden gedaan en Gilles heeft Betsy Green bereidt gevonden om hierin in te wijden. Ben benieuwd.
Zo ik verder met het kijken hoe hard schaatsers op het ijs kunnen vallen, maar eerst nog even deze laatste foto's:
Zonder dat je er erg in hebt trek je dingen over elkaar aan omdat je het koud hebt 's avonds... Hoe moet dat over een maand of twee als het min twintig is? Misschien moet ik Michelin vragen waar ik zo'n pak kan kopen! Misschien krijg ik zelfs wel korting als ik er vier winterbanden bij koop.
en op verzoek: Basje. Het is de middelste ster van de middelste drie.
en een laatste oja, jullie hoeven me geen drop, stroopwafels of andere Nederlandse producten te sturen. Ik heb een Duitste winkel in de buurt gevonden waar ze niet alleen maar Duits spreken maar ook Nederlandse producten verkopen! Lang leve Venco, de Ruyter en Haribo droprollen! Al heb ik de kruidnootjes nog niet gevonden :S
En wat zijn Canadezen raar. De enige twee programma's op zaterdagavond op de tv zijn ijshockey en figuurschaatsen. Ijs, ijs en ijs! En het het wordt ook nog eens om de 10 minuten onderbroken om reclame te laten zien! En het jammere is dat deze reclamens dan ook niet eens lang genoeg zijn om thee te zetten of naar de wc te gaan, laat staan voor beide! Wie Oprah wel eens kijkt en zich afvraagt waarom ze toch zo vaak zegt: we'll be right back! : Dit is speciaal om mij te vervelen en de reclame in te luiden in de VS en Canada. TE VAAK. En het erge is dat als je af en toe ook een poging waagt om de Franse zenders te kijken, je dezelfe reclames terug ziet. Als er een voice-over op de Engelse versie zat dan zit er nu een Franse voice-over en als er sprekende mensen in zaten, dan zijn deze, en alleen deze mensen, vervangen door Franssprekende. Het blijft maf.
Maar er zijn wel meer maffe dingen in Canada en vooral in Quebec. Ze zijn zo trots op hun stukje Canada dat ze bezig zijn om het geen Canada meer te laten zijn... ik heb nog geen bevredigend antwoord gekregen over hoe ver ze hier al mee zijn.
Daarnaast zijn ze bang om te veel beinvloed te worden door de VS en het Engels dat ze er alles aan doen om dat tegen te gaan. Zo zijn veel van het Engels afkomstige woorden die normaal in het Franse Frans zijn, vervangen door Franse woorden die alleen maar in Quebec worden gebruikt. Voorbeeld: un week-end -> une fin semaine. Een tweede is het stopbord: het zegt geen "stop" maar "arret"
en voor diegene die me niet gelooft dat dit in Frankrijk niet zo is, hier ook het Franse bord:
En dan nog iets, ze hebben hier een metro. In Nederland rijden die dingen (als ze rijden) onder de grond op een rails. Hier rijden ze onder de grond, maar op normale banden... waarom? Geen idee... misschien waren ze in de aanbieding... aangezien ze nu alleen nog maar winterbanden willen (ver)kopen en ze die onder de grond niet nodig hebben. Ik weet het niet. Raarrr.
Evenals het belasting systeem. Alle producten in de winkel hebben een prijs, maar dit is allemaal zonder belasting. Deze wordt bij de kassa extra in rekening gebracht. Levensmiddelen daar hoef je geen extra belasting over te betalen, over chips wel (blijkbaar is dat geen levensmiddel) maar wijn weer niet! Zelfs op een abonnement bij de sportschool moet je extra belasting betalen. Waarom kunnen deze niet gewoon op het prijskaartje zetten?
Maar gelukkig raak je aan al deze dingen gewend.
Over iets meer dan een week ga ik naar Tucson, Arizona om waarnemingen te doen. Niet aan Basje, maar in opdracht van mijn universiteit om eens te zien hoe waarnemingen worden gedaan en Gilles heeft Betsy Green bereidt gevonden om hierin in te wijden. Ben benieuwd.
Zo ik verder met het kijken hoe hard schaatsers op het ijs kunnen vallen, maar eerst nog even deze laatste foto's:
Zonder dat je er erg in hebt trek je dingen over elkaar aan omdat je het koud hebt 's avonds... Hoe moet dat over een maand of twee als het min twintig is? Misschien moet ik Michelin vragen waar ik zo'n pak kan kopen! Misschien krijg ik zelfs wel korting als ik er vier winterbanden bij koop.
en op verzoek: Basje. Het is de middelste ster van de middelste drie.
en een laatste oja, jullie hoeven me geen drop, stroopwafels of andere Nederlandse producten te sturen. Ik heb een Duitste winkel in de buurt gevonden waar ze niet alleen maar Duits spreken maar ook Nederlandse producten verkopen! Lang leve Venco, de Ruyter en Haribo droprollen! Al heb ik de kruidnootjes nog niet gevonden :S
maandag, oktober 16, 2006
Het wordt kouder...
Bonour, tout le monde!
Langzaam maar zeker begint het kouder te worden. Ik weet dat jullie allemaal nog heerlijk op het terras in de zon kunnen zitten, maakt het alleen maar pijnlijker teon ik er vanochtend pijnlijk achter kwam dat ik beter maar niet meer van huis moet gaan zonder sjaal. Ik hoopte dat ik mijn handschoenen en echte winterjas nog even in de kast kon laten liggen, maar het weerbericht voor het weekend bereidt me voor op een teleurstelling. Sneeuw hebben we nog niet, en elke weerman/weervrouw op tv herhaalt minimaal 5 keer in de 3 minuten die ze hebben dat het nog niet in de lucht rond Montreal zit, maar de kou komt zeker. Jammer, ik had me best vermaakt met wat sneeuw! In Oktober... Maar ik ben geduldig... Ik kan wel best nog een paar weekjes wachten :)
Maar voorlopig kan ik nog van de hefstkleurtjes genieten!
De universiteit onder de dreiging van regen, maar omringt door de warmte van herfstkleuren.
Op de universiteit begin ik me steeds beter thuis te voelen, mijn Basje begint langszaam maar zeker zijn geheimen prijs te geven. Tenminste, dat denk ik, aangezien ik Gilles hier nog niet over heb kunnen spreken. Daarnaast vermaak ik me prima, voor de eerste keer in mijn leven, met programmeren. Na mijn niet zo geweldige ervaring op CERN hiermee deze zomer zag ik er een beetje tegen op, maar het valt me niet tegen. Het is een voordeel dat ik het idee heb dat wat ik nu aan het doen ben ook echt nuttig kan zijn in mijn toekomst, en ik niet puin aan het ruimen ben van vijf anderen aangezien ik met een blanco vel begonnen ben! Ik heb al veel geleerd. Ook dat echte wetenschap alleen maar bedreven kan worden op een bodem van minimaal een halve liter koffie!
Mijn Frans begint ook vorm te nemen. Ik stamel minder in de winkel en begrijp steeds meer van TV en colloquia op de universiteit en dat alles dank zij mijn ster Andrea! Hier op de universiteit hebben ze een uitwisselingsprogramma van talen. Je schrijft je in, zegt welke taal je wilt leren en welke taal je hiervoor wilt teruggeven. Ik braaf erheen, inschrijven en in mijn beste Frans duidelijk gemaakt dat ik Engels wilde teruggeven aangezien, naive ik, ik niet dacht dat er mensen waren die Nederlands wilde leren! Ik werd bijna doodgeknuffelt! Er waren zelfs 3 mensen die Nederlands wilden leren en ze hebben me, na een uitgebreide selectieprocedure (vast) aan Andrea van Hulst gekoppeld. Haar ouders zijn 30 jaar geleden naar Canada gekomen en ze heeft thuis altijd Nederlands gesproken, maar aangezien ze niet meer thuis woont begint het te zakken. Het is erg gezellig, de ene keer dat we afspreken praten we in het Frans en de volgende keer in het Nederlands. En het leuke is, dat ze me ook beetje bij beetje Montreal laat zien! Binnenkort gaan we de pinguins bekijken!
Afgelopen zondag zijn we naar een overdekte markt geweest en het is zeer duidelijk dat Halloween eraan komt! Niet alleen verkoopt iedereen pompoen om je huis mee te versieren, maar ook om op te eten en gewoon om te laten zien dat de ene boer grotere pompoenen kan kweken dan zijn buurman!
Ze beschilderen ze zelfs met tekenfilmfiguren voor je!
Wie heeft de grootste, of de meeste?
Andrea
En wat ze al die doen om de Canadezen bloemkool te doen eten!
O,ja. Ik heb ook een Duitste winkel gevonden waar ze je in het Duits bedienen (lekker makkelijk als je al de hele dag wisselt tussen Frans, Engels en Nederlands...) maar het is de moeite waard aangezien ze hagelslag hebben en hoogstwaarschijnlijk pepernoten in enkele weken! Lang leve een multiculturele samenleving!
Langzaam maar zeker begint het kouder te worden. Ik weet dat jullie allemaal nog heerlijk op het terras in de zon kunnen zitten, maakt het alleen maar pijnlijker teon ik er vanochtend pijnlijk achter kwam dat ik beter maar niet meer van huis moet gaan zonder sjaal. Ik hoopte dat ik mijn handschoenen en echte winterjas nog even in de kast kon laten liggen, maar het weerbericht voor het weekend bereidt me voor op een teleurstelling. Sneeuw hebben we nog niet, en elke weerman/weervrouw op tv herhaalt minimaal 5 keer in de 3 minuten die ze hebben dat het nog niet in de lucht rond Montreal zit, maar de kou komt zeker. Jammer, ik had me best vermaakt met wat sneeuw! In Oktober... Maar ik ben geduldig... Ik kan wel best nog een paar weekjes wachten :)
Maar voorlopig kan ik nog van de hefstkleurtjes genieten!
Op de universiteit begin ik me steeds beter thuis te voelen, mijn Basje begint langszaam maar zeker zijn geheimen prijs te geven. Tenminste, dat denk ik, aangezien ik Gilles hier nog niet over heb kunnen spreken. Daarnaast vermaak ik me prima, voor de eerste keer in mijn leven, met programmeren. Na mijn niet zo geweldige ervaring op CERN hiermee deze zomer zag ik er een beetje tegen op, maar het valt me niet tegen. Het is een voordeel dat ik het idee heb dat wat ik nu aan het doen ben ook echt nuttig kan zijn in mijn toekomst, en ik niet puin aan het ruimen ben van vijf anderen aangezien ik met een blanco vel begonnen ben! Ik heb al veel geleerd. Ook dat echte wetenschap alleen maar bedreven kan worden op een bodem van minimaal een halve liter koffie!
Mijn Frans begint ook vorm te nemen. Ik stamel minder in de winkel en begrijp steeds meer van TV en colloquia op de universiteit en dat alles dank zij mijn ster Andrea! Hier op de universiteit hebben ze een uitwisselingsprogramma van talen. Je schrijft je in, zegt welke taal je wilt leren en welke taal je hiervoor wilt teruggeven. Ik braaf erheen, inschrijven en in mijn beste Frans duidelijk gemaakt dat ik Engels wilde teruggeven aangezien, naive ik, ik niet dacht dat er mensen waren die Nederlands wilde leren! Ik werd bijna doodgeknuffelt! Er waren zelfs 3 mensen die Nederlands wilden leren en ze hebben me, na een uitgebreide selectieprocedure (vast) aan Andrea van Hulst gekoppeld. Haar ouders zijn 30 jaar geleden naar Canada gekomen en ze heeft thuis altijd Nederlands gesproken, maar aangezien ze niet meer thuis woont begint het te zakken. Het is erg gezellig, de ene keer dat we afspreken praten we in het Frans en de volgende keer in het Nederlands. En het leuke is, dat ze me ook beetje bij beetje Montreal laat zien! Binnenkort gaan we de pinguins bekijken!
Afgelopen zondag zijn we naar een overdekte markt geweest en het is zeer duidelijk dat Halloween eraan komt! Niet alleen verkoopt iedereen pompoen om je huis mee te versieren, maar ook om op te eten en gewoon om te laten zien dat de ene boer grotere pompoenen kan kweken dan zijn buurman!
O,ja. Ik heb ook een Duitste winkel gevonden waar ze je in het Duits bedienen (lekker makkelijk als je al de hele dag wisselt tussen Frans, Engels en Nederlands...) maar het is de moeite waard aangezien ze hagelslag hebben en hoogstwaarschijnlijk pepernoten in enkele weken! Lang leve een multiculturele samenleving!
maandag, oktober 02, 2006
Het geweldige typisch Canadeese weer...
Wat toch wel erg veel lijkt op typisch Nederlands weer, alleen hebben jullie daar afgelopen maand geen last van gehad! Het was namelijk mij naar Montreal gevolgd! Het maakt niet uit, ik vergeef jullie, zolang jullie mij maar vergeven voor het feit dat ik de afgelopen tijd niet echt veel van me heb laten horen op deze manier. Er was stiekem ook niet zo heel veel om te vertellen.
De opgelatenheid van de eerste paar dagen was sneller voorbij dan ik verwacht had. Al gauw was het tot me door gedrongen dat deze stad en mijn appartement de komende tijd mijn thuis zouden zijn en dat voelt prima. En alhoewel er genoeg te zien is in Montreal ben ik toch vooral veel thuis geweest, wat niet echt de moeite waard is om door te geven aan het thuisfront.
De afgelopen weken heb ik netjes van 9 tot 5 op de uni gezeten. Ook al was mij verteld dat ik dat niet hoefde en dat weinigen dat ook deden. En inderdaad, ik ben altijd de eerste en een van de laatste die weggaat. Het blijven rare mensen die fysici... Maar ze zijn best aardig hoor. Zeker mijn begeleider Gilles.
Voor de rest ben ik vooral moe.. het kost erg veel energie om de hele dag bezig te zijn, het leven van werkende mensen is zwaar! Het Engels kost me geen moeite, tenminste dat denk ik, maar het Frans... Ik volg een college in het Frans over asteroseismologie. Het wordt gegeven door Gilles, en het is een combinatie van twee vakken die ik al in Nijmegen en Leuven heb gevolgd. Dat ik de stof al gehad heb maakt het makkelijker om het college te volgen dan een willekeurig gesprek in het Frans. Het meerendeel van de woorden is hetzelfde als in het Engels of zelfs als in het Nederlands en natuurlijk zien formules in al deze talen er hetzelfde uit. Maar toch, na drie keer 50 min ben ik bekaf. Maar het is wel leuk om zo ook een beetje in contact te komen met de studenten. Er is een aantal die hun Engels wil oefenen op mij en een aantal dat vindt dat ik maar Frans moet leren (gelukkig vinden ze dit niet op een verkeerde manier) Dit kan best grappige situaties opleveren, maar het wordt er niet makkelijker op voor mij. Als je een gesprek aan het voeren bent in het Engels en er dan ineens eentje opduikt en in het Frans wat zegt. Tegen het einde van de zin heb ik dan pas in de gaten waarom ik er geen hout van snap :)
Vrijdag ben ik met een deel van de afdeling meegeweest naar Mnt Megantic. Op 3 uur rijden van Montreal, in zuid-westelijke richting, ligt een observatorium op 1100 meter hoogte
en daar was een gebruikersbijeenkomst. Omdat Gilles vond dat ik een dagje uit had verdiend had hij geregeld dat ik met de groep mee kon. Hij bleeft thuis. Het was erg leuk, heb de helft van de praatjes voor de helft begrepen aangezien weer alles in het Frans was en een mooi stukje platteland gezien. De berg was geheel gehuld in de mist, regen en erg winderig, maar de plaatjes op het internet laten zien dat het er toch geschikt weer kan zijn om daadwerkelijk waar te kunnen nemen.
Zo zag het eruit
En zo had het eruit moeten zien, maar ik heb toch een leuke dag gehad hoor!
Afgelopen zaterdag was het eindelijk goed weer en ben ik op zoek gegaan naar het park en de "berg" waar Montreal naar genoemd is, Mont Royal. En het is een heerlijk park, met grote wandelboulevards, veel ouders met kleine kinderen, fietsers, hardlopers, en een geweldig uitzicht over de stad als je eenmaal de heuvel opgeklommen bent!
De combinatie van de grouwe kleuren van de stad met de gloed van herfst.
En nu is de week al weer halverwege. Men heeft eindelijk de computerprogramma's aan het werk gekregen waar ik de komende maanden mee mag stoeien. Ze hebben alleen maar unix computers en hoopten dat ik een laptop mee zou brengen waarop de programma's zouden werken. Helaas voldeed mijn mac vrindje niet en moest er gezocht worden naar een windows computer. Vorige week was deze eindelijk gevonden en de programma's geinstalleerd. Alleen waren ze vergeten dat mijn computer een Frans beestje was en de computer programma's Amerikaans. En nu gebruiken ze in de ene helft van de wereld een , als decimaalteken en een . in de andere helft. En dat vond het programma niet zo leuk. En mijn helden waren er pas na een week achter dat dat het probleem was en met enkele muisklikken veranderd kon worden. Nu kan ik eens wat anders gaan doen dan alleen maar artikelen lezen!
Ik ga weer aan het werk, kijken of ik de geheimen van PG 1605 + 072 kan ontrafelen, mijn Basje :)
Liefs
De opgelatenheid van de eerste paar dagen was sneller voorbij dan ik verwacht had. Al gauw was het tot me door gedrongen dat deze stad en mijn appartement de komende tijd mijn thuis zouden zijn en dat voelt prima. En alhoewel er genoeg te zien is in Montreal ben ik toch vooral veel thuis geweest, wat niet echt de moeite waard is om door te geven aan het thuisfront.
De afgelopen weken heb ik netjes van 9 tot 5 op de uni gezeten. Ook al was mij verteld dat ik dat niet hoefde en dat weinigen dat ook deden. En inderdaad, ik ben altijd de eerste en een van de laatste die weggaat. Het blijven rare mensen die fysici... Maar ze zijn best aardig hoor. Zeker mijn begeleider Gilles.
Voor de rest ben ik vooral moe.. het kost erg veel energie om de hele dag bezig te zijn, het leven van werkende mensen is zwaar! Het Engels kost me geen moeite, tenminste dat denk ik, maar het Frans... Ik volg een college in het Frans over asteroseismologie. Het wordt gegeven door Gilles, en het is een combinatie van twee vakken die ik al in Nijmegen en Leuven heb gevolgd. Dat ik de stof al gehad heb maakt het makkelijker om het college te volgen dan een willekeurig gesprek in het Frans. Het meerendeel van de woorden is hetzelfde als in het Engels of zelfs als in het Nederlands en natuurlijk zien formules in al deze talen er hetzelfde uit. Maar toch, na drie keer 50 min ben ik bekaf. Maar het is wel leuk om zo ook een beetje in contact te komen met de studenten. Er is een aantal die hun Engels wil oefenen op mij en een aantal dat vindt dat ik maar Frans moet leren (gelukkig vinden ze dit niet op een verkeerde manier) Dit kan best grappige situaties opleveren, maar het wordt er niet makkelijker op voor mij. Als je een gesprek aan het voeren bent in het Engels en er dan ineens eentje opduikt en in het Frans wat zegt. Tegen het einde van de zin heb ik dan pas in de gaten waarom ik er geen hout van snap :)
Vrijdag ben ik met een deel van de afdeling meegeweest naar Mnt Megantic. Op 3 uur rijden van Montreal, in zuid-westelijke richting, ligt een observatorium op 1100 meter hoogte
en daar was een gebruikersbijeenkomst. Omdat Gilles vond dat ik een dagje uit had verdiend had hij geregeld dat ik met de groep mee kon. Hij bleeft thuis. Het was erg leuk, heb de helft van de praatjes voor de helft begrepen aangezien weer alles in het Frans was en een mooi stukje platteland gezien. De berg was geheel gehuld in de mist, regen en erg winderig, maar de plaatjes op het internet laten zien dat het er toch geschikt weer kan zijn om daadwerkelijk waar te kunnen nemen.
Afgelopen zaterdag was het eindelijk goed weer en ben ik op zoek gegaan naar het park en de "berg" waar Montreal naar genoemd is, Mont Royal. En het is een heerlijk park, met grote wandelboulevards, veel ouders met kleine kinderen, fietsers, hardlopers, en een geweldig uitzicht over de stad als je eenmaal de heuvel opgeklommen bent!
En nu is de week al weer halverwege. Men heeft eindelijk de computerprogramma's aan het werk gekregen waar ik de komende maanden mee mag stoeien. Ze hebben alleen maar unix computers en hoopten dat ik een laptop mee zou brengen waarop de programma's zouden werken. Helaas voldeed mijn mac vrindje niet en moest er gezocht worden naar een windows computer. Vorige week was deze eindelijk gevonden en de programma's geinstalleerd. Alleen waren ze vergeten dat mijn computer een Frans beestje was en de computer programma's Amerikaans. En nu gebruiken ze in de ene helft van de wereld een , als decimaalteken en een . in de andere helft. En dat vond het programma niet zo leuk. En mijn helden waren er pas na een week achter dat dat het probleem was en met enkele muisklikken veranderd kon worden. Nu kan ik eens wat anders gaan doen dan alleen maar artikelen lezen!
Ik ga weer aan het werk, kijken of ik de geheimen van PG 1605 + 072 kan ontrafelen, mijn Basje :)
Liefs
zaterdag, september 16, 2006
Lieke doet het prima!
Het duurde even maar vanavond heb ik eindelijk de tijd gevonden en de tijd genomen om jullie allemaal te berichten vanuit het verre Montreal.
Afgelopen woensdag was de grote dag, eenmaal op Schiphol bedenk je je dat het eigenlijk te makkelijk gaat en ja hoor, dan gaat het fout. Het vliegtuig was overboekt en ik werd op de wachtlijst geplaatst. Ze kunnen je dan helemaal niets zeggen totdat ongeveer iedereen ingechecked is en aangezien dat tegenwoordig ook vanuit thuis kan betekend dit wachten totdat iedereen die er is, in het vliegtuig zit. Je zit dan eenzaam op een het randje van een stoel bij de gate te wachten terwijl iedereen met een gelukkig gezicht in de rij staat te wachten. Aan de andere wachtende te zien waren er nog een vijftal andere gelukkigen die ook op de wachtlijst geplaatst waren en minstens zo zenuwachtig waren als dat ik was. Een kleine twintig minuten voordat de vlucht zou vertrekken kwam het verlossende woord, we konden allemaal mee. En omdat ik de enige was die geen spijkerbroek droeg en er niet voldoende plaatsen in economy class waren, mocht IK business class vliegen! Er is zoveel beenruimte dat je uit de stoel moet komen om bij de spullen achterop de stoel voor je te komen. Alles is verstopt in de armleuningen van de stoel wat ook een "bed" kan worden. Je krijgt een 3 gangen diner met sint jacops schelpen en een bonbon na! Ik heb genoten, de vlucht ging prima en zelfs de half uur vertraging die we hadden opgelopen bij vertrek werd goedgemaakt. Vijf minuten voor tijd waren we op Pierre Elliot Trudeau Airport te Montreal.
Gilles Fontaine, mijn begeleider hier, stond me op te wachten met een "Welkom Lieke" bordje, en pas toen hij me vroeg of "welkom" goed gespelt was drong het tot mij door dat hij me in het Nederlands had begroet. Hij had ruim 3 uur op het internet gezocht voor de correcte spelling. Gilles is super enthousiast, erg aardig en niet te stoppen. We zijn direct naar de uni gereden (wat enige tijd duurde vanwege de spits), daarna naar mijn appartement wat enorm is, vervolgens zijn we ergens gaan eten en daarna nogmaals naar de uni om me te laten zien hoe ik bij mijn kantoor kon komen.
Mijn appartement is geweldig, het is een kleine 20 minuten lopen tot aan de uni, 5 min tot aan de winkelstaart. Mijn huisbaas, Sava, woont ook in het pand, maar dan op de begane grond. En twee andere andere families op de verdiepingen erboven. Ik bewoon het souterrain! Het is volledig gemeubileerd, de keuken is volledig ingevuld en Sava had zelfs ontbijt voor me gekocht!
Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst, even, op de uni geweest. Gilles had een pakketje artikelen voor me samengesteld om te lezen, maar als ik het allemaal zo wil doorlezen dat ik elk detail snap, dan ben ik de komende 5 weken wel zoet. Maar ik heb wel mijn eigen ster: PG 1605 +072. En bij deze schrijf ik een wedstrijd uit: Wie de leukste, schattigste, grappigste etc. niknaam voor mijn ster bedenkt krijgt een kaartje vanuit Canada en een eervolle vermelding in mijn scriptie.
Vandaag ben ik maar richting het centrum gemetroot om sokken te kopen, en natuurlijk ben met vanalles en nog wat thuis gekomen, behalve sokken:) Maar het was heerlijk weer en de halve stad was in touw dus het was heerlijk mensen kijken. Zondag vrees ik dat ik artikelen moet lezen. Maar dat is minder erg dan dat het lijkt, aangezien ik nu toch ook wel wil beginnen met mijn "onderzoek". Als ik daadwerkelijk iets nuttigs vind dan vond Gilles dat ik in juli maar naar een conferentie in Duitsland moest gaan om dit te melden... We zien het wel, dat ligt (voor mij) wat ver in de toekomst.
Dan nu nog even wat bereikbaarheidgegevens:
post kan gestuurd worden aan (en post is leuk!):
4300 rue Eduard Montpetit
Montreal, Quebec
Canada H3T1L1
bellen mag ook
via skype: liekevanspaandonk
via de vaste telefoon: +1 514 731 8925
Dan nu nog de foto's
Mijn huisje: de slaapkamer, de woonkamer, de keuken en de "eethoek".
"Mijn" straat en huis
De universiteit van Montreal en een van de vele eekhoortjes die ik hier al gezien heb.
Afgelopen woensdag was de grote dag, eenmaal op Schiphol bedenk je je dat het eigenlijk te makkelijk gaat en ja hoor, dan gaat het fout. Het vliegtuig was overboekt en ik werd op de wachtlijst geplaatst. Ze kunnen je dan helemaal niets zeggen totdat ongeveer iedereen ingechecked is en aangezien dat tegenwoordig ook vanuit thuis kan betekend dit wachten totdat iedereen die er is, in het vliegtuig zit. Je zit dan eenzaam op een het randje van een stoel bij de gate te wachten terwijl iedereen met een gelukkig gezicht in de rij staat te wachten. Aan de andere wachtende te zien waren er nog een vijftal andere gelukkigen die ook op de wachtlijst geplaatst waren en minstens zo zenuwachtig waren als dat ik was. Een kleine twintig minuten voordat de vlucht zou vertrekken kwam het verlossende woord, we konden allemaal mee. En omdat ik de enige was die geen spijkerbroek droeg en er niet voldoende plaatsen in economy class waren, mocht IK business class vliegen! Er is zoveel beenruimte dat je uit de stoel moet komen om bij de spullen achterop de stoel voor je te komen. Alles is verstopt in de armleuningen van de stoel wat ook een "bed" kan worden. Je krijgt een 3 gangen diner met sint jacops schelpen en een bonbon na! Ik heb genoten, de vlucht ging prima en zelfs de half uur vertraging die we hadden opgelopen bij vertrek werd goedgemaakt. Vijf minuten voor tijd waren we op Pierre Elliot Trudeau Airport te Montreal.
Gilles Fontaine, mijn begeleider hier, stond me op te wachten met een "Welkom Lieke" bordje, en pas toen hij me vroeg of "welkom" goed gespelt was drong het tot mij door dat hij me in het Nederlands had begroet. Hij had ruim 3 uur op het internet gezocht voor de correcte spelling. Gilles is super enthousiast, erg aardig en niet te stoppen. We zijn direct naar de uni gereden (wat enige tijd duurde vanwege de spits), daarna naar mijn appartement wat enorm is, vervolgens zijn we ergens gaan eten en daarna nogmaals naar de uni om me te laten zien hoe ik bij mijn kantoor kon komen.
Mijn appartement is geweldig, het is een kleine 20 minuten lopen tot aan de uni, 5 min tot aan de winkelstaart. Mijn huisbaas, Sava, woont ook in het pand, maar dan op de begane grond. En twee andere andere families op de verdiepingen erboven. Ik bewoon het souterrain! Het is volledig gemeubileerd, de keuken is volledig ingevuld en Sava had zelfs ontbijt voor me gekocht!
Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst, even, op de uni geweest. Gilles had een pakketje artikelen voor me samengesteld om te lezen, maar als ik het allemaal zo wil doorlezen dat ik elk detail snap, dan ben ik de komende 5 weken wel zoet. Maar ik heb wel mijn eigen ster: PG 1605 +072. En bij deze schrijf ik een wedstrijd uit: Wie de leukste, schattigste, grappigste etc. niknaam voor mijn ster bedenkt krijgt een kaartje vanuit Canada en een eervolle vermelding in mijn scriptie.
Vandaag ben ik maar richting het centrum gemetroot om sokken te kopen, en natuurlijk ben met vanalles en nog wat thuis gekomen, behalve sokken:) Maar het was heerlijk weer en de halve stad was in touw dus het was heerlijk mensen kijken. Zondag vrees ik dat ik artikelen moet lezen. Maar dat is minder erg dan dat het lijkt, aangezien ik nu toch ook wel wil beginnen met mijn "onderzoek". Als ik daadwerkelijk iets nuttigs vind dan vond Gilles dat ik in juli maar naar een conferentie in Duitsland moest gaan om dit te melden... We zien het wel, dat ligt (voor mij) wat ver in de toekomst.
Dan nu nog even wat bereikbaarheidgegevens:
post kan gestuurd worden aan (en post is leuk!):
4300 rue Eduard Montpetit
Montreal, Quebec
Canada H3T1L1
bellen mag ook
via skype: liekevanspaandonk
via de vaste telefoon: +1 514 731 8925
Dan nu nog de foto's
"Mijn" straat en huis
De universiteit van Montreal en een van de vele eekhoortjes die ik hier al gezien heb.
woensdag, augustus 30, 2006
Foto's bij 33...
Hier dan eindelijk de foto's. Ik weet echt niet wat ik toch elke keer verkeerd doe...
enjoy!
Lake Como
De Duomo in Italie
En dan ook nog een paar foto's van vriendjes... zien jullie ook nog eens wat gezichten!
Van links naar rechts: Job in de metro, Philip en Ruth in de bus en een slapende Dean in de auto!
enjoy!
Lake Como
De Duomo in Italie
En dan ook nog een paar foto's van vriendjes... zien jullie ook nog eens wat gezichten!Van links naar rechts: Job in de metro, Philip en Ruth in de bus en een slapende Dean in de auto!
dinsdag, augustus 29, 2006
33...
Mijn zomer op CERN is bijna voorbij en het weer heeft het in de gaten. Het regent continu en als het niet regent waait het en is het koud... Aankomende vrijdag is mijn laatste dag, een dag waarop handtekeningen verzameld moeten worden (een stuk of 6) en de dag waarop mijn Zwitsersebankrekening gesloten wordt :S
Maar zover is het nog niet, eerst nog enkele dagen een beetje werken en een verslag schrijven over wat ik de afgelopen weken aan nuttig werk heb verzet :)
Mijn laatste weekend in Geneve was niet eens in Geneve, afgelopen week hebben we besloten om het weekend naar Milaan te gaan. Waarom Milaan? Omdat Venetie te ver was! Op vrijdag hebben Dean, Job, Paul en ik een auto gehuurd en zijn we rond een uur of 3 vertrokken. Job is van de TU/e en Paul is een vriend van Job die deze zomer in Lausanne zit. Dean is uit de UK. Na wat halsbrekende toeren, maar niet meer dan normaal rijgedrag voor Italianen, zijn we heelhuids in Milaan aangekomen. Dean, die enkele jaren geleden, voor een half jaar in Milaan had gewoond had een hotel gereserveerd en probeerde de man duidelijk te maken dat hij echt voor 4 had gereserveerd en dat een 3p kamer niet voldoende was. Uiteindelijk won hij en kregen we zelfs een 3p en en 1p kamer wat luxe voor mij betekende aangezien ik het voorrecht had om de 1p te krijgen. En als ik de verhalen van Paul mag geloven ben ik er zeer goed van afgekomen want de anderen hebben 's nachts in canon gesnurkt!
Op zaterdag zijn we op het gemak door Milaan gelopen, de Duomo beklommen, rond gedobbert en hier en daar wat gegeten en gedronken. Aan het eind van de middag zijn we heel lui in een park gaan hangen om daarna op het gemak naar de 'villio' te gaan, het uitgaansgebied in Milaan. Dit is aan de rand van de stad en ligt rondom kleine kanalen, ziet er erg leuk uit 's nachts. Jammer dat het een beetje regende waardoor we binnen moesten zitten, maar we hebben enorm veel lol gehad, vooral toen de band begon met optreden! Denk aan de slechtste band die je kent, laat ze nog valser zingen, een slechtere drumcomputer bij zich hebben, ongestemdere gitaren en nog was deze band slechter! Daarbij hadden ze de air dat ze de meest geweldige band in heel Italie waren. Ach, we hebben zo gelachen!
Op zondag zijn we richting Como gereden, aan het Como meer. Dit kleine dorp had meer toeristen in 1 middag dan Milaan het hele weekend gezien had, maar waarschijnlijk ook omdat hier niets gesloten was, in tegenstelling tot Milaan. Het is een schattig stadje met een berg kleine restaurantjes en cafeetjes aan een meer vol met vissen en 1 schildpad! Zowel Dean als Job wilden perse de F1 zien dus zijn we op zoek gegaan naar een restaurant waar ze tv hadden. En Schummi heeft niet eens gewonnen :D.
Na de wedstrijd zijn we op het gemak terug gereden naar Geneve aangezien we de auto voor 22 uur moesten inleveren. Terug op CERN had ik een mail van mijn supervisor in Montreal: Hij heeft een appartement in Canada voor me, precies onder een wolk op de satellietfoto van google map (denk je dat ik om een ander appartement kan vragen?) en hij heeft niet 1 waarneemstage voor me geregeld maar ik mag zelfs 2 keer naar Arizona en misschien zelfs een 3de keer als hij waarneemtijd krijgt in april!
Ik ga weer aan het werk, ben nu de secretaresse van Christoph aan het spelen, beetje excellen en werkschema's maken voor de gebruikers van de beamlines uit PS en de SPS (de twee kleine en oude voorversnellers van de LHC). Gelukkig mag ik veel en felle kleurtjes gebruiken. "Hoe meer hoe beter" heeft hij gezegd, en hij zal dat weten ook!
Liefs
oja, voor diegenen die me willen zien als ik volgende week in Nijmegen ben. Ik houd op vrijdagmiddag 8 september vanaf een uur of 2 tot 6 spreekuur in Eten en Drinken!
en ik heb 33 muggenbulten overgehouden aan de reis naar Milaan. Tip: neem voldoende citronella neem, eet veel knoflook en rook als je daarheen gaat!
en ik heb (weer) ruzie met explorer omtrent de foto's. Die houden jullie (weer) van me tegoed!
Maar zover is het nog niet, eerst nog enkele dagen een beetje werken en een verslag schrijven over wat ik de afgelopen weken aan nuttig werk heb verzet :)
Mijn laatste weekend in Geneve was niet eens in Geneve, afgelopen week hebben we besloten om het weekend naar Milaan te gaan. Waarom Milaan? Omdat Venetie te ver was! Op vrijdag hebben Dean, Job, Paul en ik een auto gehuurd en zijn we rond een uur of 3 vertrokken. Job is van de TU/e en Paul is een vriend van Job die deze zomer in Lausanne zit. Dean is uit de UK. Na wat halsbrekende toeren, maar niet meer dan normaal rijgedrag voor Italianen, zijn we heelhuids in Milaan aangekomen. Dean, die enkele jaren geleden, voor een half jaar in Milaan had gewoond had een hotel gereserveerd en probeerde de man duidelijk te maken dat hij echt voor 4 had gereserveerd en dat een 3p kamer niet voldoende was. Uiteindelijk won hij en kregen we zelfs een 3p en en 1p kamer wat luxe voor mij betekende aangezien ik het voorrecht had om de 1p te krijgen. En als ik de verhalen van Paul mag geloven ben ik er zeer goed van afgekomen want de anderen hebben 's nachts in canon gesnurkt!
Op zaterdag zijn we op het gemak door Milaan gelopen, de Duomo beklommen, rond gedobbert en hier en daar wat gegeten en gedronken. Aan het eind van de middag zijn we heel lui in een park gaan hangen om daarna op het gemak naar de 'villio' te gaan, het uitgaansgebied in Milaan. Dit is aan de rand van de stad en ligt rondom kleine kanalen, ziet er erg leuk uit 's nachts. Jammer dat het een beetje regende waardoor we binnen moesten zitten, maar we hebben enorm veel lol gehad, vooral toen de band begon met optreden! Denk aan de slechtste band die je kent, laat ze nog valser zingen, een slechtere drumcomputer bij zich hebben, ongestemdere gitaren en nog was deze band slechter! Daarbij hadden ze de air dat ze de meest geweldige band in heel Italie waren. Ach, we hebben zo gelachen!
Op zondag zijn we richting Como gereden, aan het Como meer. Dit kleine dorp had meer toeristen in 1 middag dan Milaan het hele weekend gezien had, maar waarschijnlijk ook omdat hier niets gesloten was, in tegenstelling tot Milaan. Het is een schattig stadje met een berg kleine restaurantjes en cafeetjes aan een meer vol met vissen en 1 schildpad! Zowel Dean als Job wilden perse de F1 zien dus zijn we op zoek gegaan naar een restaurant waar ze tv hadden. En Schummi heeft niet eens gewonnen :D.
Na de wedstrijd zijn we op het gemak terug gereden naar Geneve aangezien we de auto voor 22 uur moesten inleveren. Terug op CERN had ik een mail van mijn supervisor in Montreal: Hij heeft een appartement in Canada voor me, precies onder een wolk op de satellietfoto van google map (denk je dat ik om een ander appartement kan vragen?) en hij heeft niet 1 waarneemstage voor me geregeld maar ik mag zelfs 2 keer naar Arizona en misschien zelfs een 3de keer als hij waarneemtijd krijgt in april!
Ik ga weer aan het werk, ben nu de secretaresse van Christoph aan het spelen, beetje excellen en werkschema's maken voor de gebruikers van de beamlines uit PS en de SPS (de twee kleine en oude voorversnellers van de LHC). Gelukkig mag ik veel en felle kleurtjes gebruiken. "Hoe meer hoe beter" heeft hij gezegd, en hij zal dat weten ook!
Liefs
oja, voor diegenen die me willen zien als ik volgende week in Nijmegen ben. Ik houd op vrijdagmiddag 8 september vanaf een uur of 2 tot 6 spreekuur in Eten en Drinken!
en ik heb 33 muggenbulten overgehouden aan de reis naar Milaan. Tip: neem voldoende citronella neem, eet veel knoflook en rook als je daarheen gaat!
en ik heb (weer) ruzie met explorer omtrent de foto's. Die houden jullie (weer) van me tegoed!
donderdag, augustus 24, 2006
dinsdag, augustus 22, 2006
Kleurtjes!
Hoi hoi,
hoe gaat het allemaal met jullie? Hier gaat het lekker op zijn gemakje, heb de dagen voor het weekend niet te hard gewerkt aangezien mijn beide supervisors niet aanwezig waren en ik bijna klaar was met de opdrachten te ze me gegeven hadden voor tijdens hun afwezigheid. En ik heb het gered. Gisterochtend heb ik voor elkaar gekregen wat ik voor elkaar moest krijgen, nog voor Christoph me kon uitnodigden voor koffie! En nu heb ik weer iemand om tegen aan te lullen tijdens het werk, al zit meezingen met de radio er nu niet meer in :S
's Middags heb ik dus maar zelf maar iets bedacht wat ik kon doen. Ik liep al weken te grappen over het feit dat ik misschien wel eens een loopje zou programmeren om de achtergrond kleur van de webpagina waaraan ik werk elke keer dat je de pagina reload te veranderen. Dit was namelijk het eerste wat ik leerde bij het programmeren en voor dagen het enige bleef wat ik kon. Na enkele dagen kreef ik de opmerking van Christoph: he, je achtergrond is nog steeds dezelfde kleur als vanmorgen, lukt het nu wel? Jammer genoeg ben ik nu in zo een mate bedreven in het programmeren dat dit me maar 2 uur koste (ja, ja, niet de snelste tijd van de wereld, maar voor mij een hele prestatie!) en ik dus rond koffietijd weer niets te doen had.
Van het weekend ook niet echt veel gedaan, vooral uitgeslapen, een aantal mensen in aanraking laten komen met stamppot (erg lekkere zomerstamppot met veldsla en tomaatjes) en wentelteefjes en op zondag zijn we gaan zwemmen in het meer van Geneve.. beiden erg lekker :) Onze vaarplannen zijn uitgesteld aangezien we geen reactie hebben gehad van de verhuurder, maar we hebben nu een ander op het oog.
Tja, verder heb ik eigenlijk niet veel te vertellen, alleen dat het weer erg lang duurd voordat alle testen gedaan zijn. Ze hebben me weer toegelaten in SR1 aangezien het toch niet veel meer kapot kan gaan dan er momenteel al is :) Alsof ze een lekke boot aan het leegscheppen zijn. Op het moment dat ze 1 ding repareren dan gaan er 2 andere dingen kapot!
Komt goed! En nog maar eventjes en dan is het weer voorbij ... maar nog niet ... heb nog 1.5 week! Dan betekend nog 10 keer chocolade fondue ... zelfs mijn maag kan dat niet aan!
Liefs
hoe gaat het allemaal met jullie? Hier gaat het lekker op zijn gemakje, heb de dagen voor het weekend niet te hard gewerkt aangezien mijn beide supervisors niet aanwezig waren en ik bijna klaar was met de opdrachten te ze me gegeven hadden voor tijdens hun afwezigheid. En ik heb het gered. Gisterochtend heb ik voor elkaar gekregen wat ik voor elkaar moest krijgen, nog voor Christoph me kon uitnodigden voor koffie! En nu heb ik weer iemand om tegen aan te lullen tijdens het werk, al zit meezingen met de radio er nu niet meer in :S
's Middags heb ik dus maar zelf maar iets bedacht wat ik kon doen. Ik liep al weken te grappen over het feit dat ik misschien wel eens een loopje zou programmeren om de achtergrond kleur van de webpagina waaraan ik werk elke keer dat je de pagina reload te veranderen. Dit was namelijk het eerste wat ik leerde bij het programmeren en voor dagen het enige bleef wat ik kon. Na enkele dagen kreef ik de opmerking van Christoph: he, je achtergrond is nog steeds dezelfde kleur als vanmorgen, lukt het nu wel? Jammer genoeg ben ik nu in zo een mate bedreven in het programmeren dat dit me maar 2 uur koste (ja, ja, niet de snelste tijd van de wereld, maar voor mij een hele prestatie!) en ik dus rond koffietijd weer niets te doen had.
Van het weekend ook niet echt veel gedaan, vooral uitgeslapen, een aantal mensen in aanraking laten komen met stamppot (erg lekkere zomerstamppot met veldsla en tomaatjes) en wentelteefjes en op zondag zijn we gaan zwemmen in het meer van Geneve.. beiden erg lekker :) Onze vaarplannen zijn uitgesteld aangezien we geen reactie hebben gehad van de verhuurder, maar we hebben nu een ander op het oog.
Tja, verder heb ik eigenlijk niet veel te vertellen, alleen dat het weer erg lang duurd voordat alle testen gedaan zijn. Ze hebben me weer toegelaten in SR1 aangezien het toch niet veel meer kapot kan gaan dan er momenteel al is :) Alsof ze een lekke boot aan het leegscheppen zijn. Op het moment dat ze 1 ding repareren dan gaan er 2 andere dingen kapot!
Komt goed! En nog maar eventjes en dan is het weer voorbij ... maar nog niet ... heb nog 1.5 week! Dan betekend nog 10 keer chocolade fondue ... zelfs mijn maag kan dat niet aan!
Liefs
woensdag, augustus 16, 2006
dinsdag, augustus 15, 2006
Kaas en koffie
Hoi iedereen,
zijn we weer! Janneke is gisterochtend met het eerste vliegtuig weer vertrokken naar nederland en sinds ze weg is schijnt de zon weer :p
Op vrijdag ochtend heb ik voor de eerste keer niet alle colleges gevolgd aangezien Janneke om 10 uur zou landen op het vliegveld. Gelukkig deed ze dit ook en (volgens mij) aangenaam verrast zijn we CERN gegaan. Nog op tijd voor het laatste college, wat erg grappig was aangezien de man de draak stak met experimentalisten (sorry Janneke). Daarna hebben we geluncht en zijn we heerlijk Geneve in gegaan. Ik was niet echt lastig over te halen om een middag vrij te nemen, heb het misschien zelf wel voorgesteld, maar zag alleen nog maar "warnings" en "unexpected error at line #" of zelfs niet eens dat als ik mijn programma wilde laten draaien... en dat al een hele week lang! Herinner me eraan dat programmeren niet mijn ding is, al is het uitkiezen van een nieuwe achtergrond kleur een leuk tijdsverdrijf!
De middag in Geneve verliep vrij makkelijk en snel, we hebben veel te veel geld uit gegeven en zijn uiteindelijk maar naar de film gegaan omdat het weer niet toeliet dat we langer dan 5 minuten droog zouden blijven als we dat niet deden. Voor diegenen die "Over the hedge" nog niet gezien hebben, hij is erg grappig!
Later terug op CERN zijn we te voet naar mijn hostel gegaan en hebben heerlijk geslapen, vooral Janneke was niet wakker te krijgen, maar ze was dan ook al om 4 uur opgestaan om het vliegtuig te halen!
Op zaterdag zijn we opnieuw Geneve ingegaan, geprobeerd cultureel verantwoord te zijn wat gruwelijk mislukte, we hebben een poging gedaan om de langste bank van de wereld te zien maar deze was uit elkaar gehaald voor reparatie zodat we uiteindelijk maar zijn gaan kaasfonduen! Dit is echt een geweldige uitvinding. We waren daarna te moe om te blijven voor het vuurwerk en daarbij begon het weer te regenen, dat we maar terug zijn gegaan, nog wat wijntjes hebben gedronken met Job en Joris, twee Nederlandse zomer studenten om daarna heerlijk te slapen.
Op zondag hebben we twee pogingen ondernomen om mijn experiment te bezichtigen, aangezien ik de eerste keer te eigenwijs was om mijn pas op de goede manier door de lezer te halen. Veel meer hebben we niet gedaan, behalve lezen en leren en kletsen en eten... en 's avonds weer wijntjes drinken!
Helaas vertrok Janneke's vliegtuig nog eerder dan vanuit Nederland en erop hopend dat mijn Frans goed genoeg was geweest om een taxi om 5 uur 's ochtends te bestellen (en niet om 5 uur 's avonds) is ze belachelijk vroeg weer vertrokken op maandag. Wat ervoor zorgde dat ik nog meer fouten te voorschijn toverde uit mijn programma in de loop van de dag! (maar ik hou wel van je hoor!)
Vanavond gaan we weer fonduen, hopelijk in het weekend zeilen op het meer van Geneve (wat hier Lac Leman heet) , hier en daar nog wat feestjes en dan komt het einde al weer in zicht. Hoe goed ik het ook naar mijn zin heb, en hoe jammer ik het ook vind dat ik niet langer kan blijven, wil ik toch best graag weer naar huis komen. Maar alleen omdat mijn vlucht naar Canada al 1.5 week later vertrekt! Jippie, en gelukkig hoef ik voorlopig niet over Londen!
Liefs
o ja, ik heb ook de starbucks gevonden (en onveilig gemaakt met Janneke)
mmm ergens werken de foto's niet... die krijgen jullie later!
zijn we weer! Janneke is gisterochtend met het eerste vliegtuig weer vertrokken naar nederland en sinds ze weg is schijnt de zon weer :p
Op vrijdag ochtend heb ik voor de eerste keer niet alle colleges gevolgd aangezien Janneke om 10 uur zou landen op het vliegveld. Gelukkig deed ze dit ook en (volgens mij) aangenaam verrast zijn we CERN gegaan. Nog op tijd voor het laatste college, wat erg grappig was aangezien de man de draak stak met experimentalisten (sorry Janneke). Daarna hebben we geluncht en zijn we heerlijk Geneve in gegaan. Ik was niet echt lastig over te halen om een middag vrij te nemen, heb het misschien zelf wel voorgesteld, maar zag alleen nog maar "warnings" en "unexpected error at line #" of zelfs niet eens dat als ik mijn programma wilde laten draaien... en dat al een hele week lang! Herinner me eraan dat programmeren niet mijn ding is, al is het uitkiezen van een nieuwe achtergrond kleur een leuk tijdsverdrijf!
De middag in Geneve verliep vrij makkelijk en snel, we hebben veel te veel geld uit gegeven en zijn uiteindelijk maar naar de film gegaan omdat het weer niet toeliet dat we langer dan 5 minuten droog zouden blijven als we dat niet deden. Voor diegenen die "Over the hedge" nog niet gezien hebben, hij is erg grappig!
Later terug op CERN zijn we te voet naar mijn hostel gegaan en hebben heerlijk geslapen, vooral Janneke was niet wakker te krijgen, maar ze was dan ook al om 4 uur opgestaan om het vliegtuig te halen!
Op zaterdag zijn we opnieuw Geneve ingegaan, geprobeerd cultureel verantwoord te zijn wat gruwelijk mislukte, we hebben een poging gedaan om de langste bank van de wereld te zien maar deze was uit elkaar gehaald voor reparatie zodat we uiteindelijk maar zijn gaan kaasfonduen! Dit is echt een geweldige uitvinding. We waren daarna te moe om te blijven voor het vuurwerk en daarbij begon het weer te regenen, dat we maar terug zijn gegaan, nog wat wijntjes hebben gedronken met Job en Joris, twee Nederlandse zomer studenten om daarna heerlijk te slapen.
Op zondag hebben we twee pogingen ondernomen om mijn experiment te bezichtigen, aangezien ik de eerste keer te eigenwijs was om mijn pas op de goede manier door de lezer te halen. Veel meer hebben we niet gedaan, behalve lezen en leren en kletsen en eten... en 's avonds weer wijntjes drinken!
Helaas vertrok Janneke's vliegtuig nog eerder dan vanuit Nederland en erop hopend dat mijn Frans goed genoeg was geweest om een taxi om 5 uur 's ochtends te bestellen (en niet om 5 uur 's avonds) is ze belachelijk vroeg weer vertrokken op maandag. Wat ervoor zorgde dat ik nog meer fouten te voorschijn toverde uit mijn programma in de loop van de dag! (maar ik hou wel van je hoor!)
Vanavond gaan we weer fonduen, hopelijk in het weekend zeilen op het meer van Geneve (wat hier Lac Leman heet) , hier en daar nog wat feestjes en dan komt het einde al weer in zicht. Hoe goed ik het ook naar mijn zin heb, en hoe jammer ik het ook vind dat ik niet langer kan blijven, wil ik toch best graag weer naar huis komen. Maar alleen omdat mijn vlucht naar Canada al 1.5 week later vertrekt! Jippie, en gelukkig hoef ik voorlopig niet over Londen!
Liefs
o ja, ik heb ook de starbucks gevonden (en onveilig gemaakt met Janneke)
mmm ergens werken de foto's niet... die krijgen jullie later!
vrijdag, augustus 04, 2006
Slakken, Andouillette en Firenze!
Hoi hoi,
mijn excuses voor lang uitblijven van deze post, maar beter laat dan nooit toch? Zoals het subject al zegt: we gaan het vandaag hebben over slakken, andouillette en firenze. Waarom? Omdat ik het meegemaakt heb! Vorige week zondag zijn we met een heel stel naar Thoiry gegaan, een plaatsje net over de Franse grens om een heerlijk echt Frans te lunchen! En Frans het was... een aantal van ons gaven zich volledig over aan het menu en bestelden slakken en andouillette. Slakken zijn slijmerig en hebben heel heel heel veel knoflook en zijn erg lekker (al vond Ruth van niet) en een Andouillette is een Frans worstje: neem alle ingredienten van een frikandel, stop ze in een varkensblaas en vergeet vooral het allemaal zo te vermalen dat je nog heel goed kan zien wat voor vleesafval ze erin gestopt hebben! Zie hoe Nick het naar binnen probeert te krijgen! Toen we terug wilden bleek de laatste bus (om 2 uur 's middags) al vertrokken te zijn en moesten we lopen, was best een leuke wandeling maar niemand was erop voorbereid!
mijn excuses voor lang uitblijven van deze post, maar beter laat dan nooit toch? Zoals het subject al zegt: we gaan het vandaag hebben over slakken, andouillette en firenze. Waarom? Omdat ik het meegemaakt heb! Vorige week zondag zijn we met een heel stel naar Thoiry gegaan, een plaatsje net over de Franse grens om een heerlijk echt Frans te lunchen! En Frans het was... een aantal van ons gaven zich volledig over aan het menu en bestelden slakken en andouillette. Slakken zijn slijmerig en hebben heel heel heel veel knoflook en zijn erg lekker (al vond Ruth van niet) en een Andouillette is een Frans worstje: neem alle ingredienten van een frikandel, stop ze in een varkensblaas en vergeet vooral het allemaal zo te vermalen dat je nog heel goed kan zien wat voor vleesafval ze erin gestopt hebben! Zie hoe Nick het naar binnen probeert te krijgen! Toen we terug wilden bleek de laatste bus (om 2 uur 's middags) al vertrokken te zijn en moesten we lopen, was best een leuke wandeling maar niemand was erop voorbereid!
Ruth die niet van slakken houdt! En Nick die probeert een stukje Andouillette weg te werken.
's Avonds zijn we naar de openlucht bioscoop geweest in Geneve en de film duurde iets te lang zodat tegen de tijd dat we terug wilden alle bussen al naar bed waren. We hadden 3 opties:
1) Loop terug naar CERN om 1 uur 's nachts wat een tocht is van ongeveer 3 uur...
2) Ga zwemmen in het meer van Geneve (heerlijke temp, geen verbrandingsgevaar en nul schreeuwende kinderen!
3) Neem een taxi.
Jammergenoeg was het zondag avond en we wilden een beetje responsible zijn dus hebben we voor optie 3 gekozen. Het nachtzwemmen is echter niet helemaal vergeten :)
De rest van de week ging snel voorbij en op woensdag avond op het terras met een ruime hoeveelheid bier en andere versnaperingen voor diegenen die geen bier drinken waren er ineens 4 tickets naar Firenze geboekt (op mijn cc...) De vlucht vertrok om 20 uur op vrijdag avond en zou op zondag avond om 23 uur weer terug zijn in Geneve. Het was heerlijk! Het was een scandinavisch uitje (en Nederland werd nog net meegerekend, jeuh voor mij). Twee Noren (Halvor en Kristoffer), een Deen (Philip) en ik stapten op vrijdag in het vliegtuig 'Sammy' van de maatschappij FlyBAboo. Als je ooit een keer vanaf Geneve ergens heen moet.. probeer FlyBAboo te vliegen... Het is geweldig! Een kleine 3 uur later stonden we voor het hotel in Firenze, nog wat rond gelopen, ijsje gegeten en gaan slapen.
FlyBABoo! en vlnr Kristoffer, Philip en Halvor met ijs!
Op zaterdag zijn we met de trein naar Levanto gegaan. Dit ligt net boven Pisa aan de kust en is het eerste stadje in de lijn van 6 die met elkaar verbonden zijn via een wandelpad door een natuurreservaat wat CinqueTerre heet. (Eigenlijk valt Levanto hier niet onder wat de 5 in de naam verklaart). Het was prachtig, ik heb nog steeds last van mijn kuitspieren, het was namelijk een vier uur lange tocht over de rand van de rotsen wat betekend dat je trapjes op en af moest! De zon was vaak verborgen achter wat kleine regenwolkjes, maar dat zorgde ervoor dat er niet al te veel toeristen waren.
Op de terugweg met de trein vroegen we ons maar af waarom we niet gecontrolleerd werden terwijl de conductrice toch elk half uur langs kwam, maar toen een van ons terug kwam van de wc hadden we de oorzaak gevonden: een coupe zonder luchtcirculatie met 4 mensen die een hele dag gewandeld hebben en die hun schoenen hebben uitgetrokken... snappie?
Zondag zijn we naar het Uffizi museum geweest, en gelukkig was iemand zo slim geweest te reserveren wat ons zeker 1.5 uur wachten scheelde! Het is prachtig, erg groot en bomvol toeristen maar de zeer de moeite waard. Daarna, het was ondertussen al lang lunch tijd geweest, wat eten, ijsje en over de ponte Vecchio richting het ford vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over Firenze, samen met een grasveld en schaduw! Om acht uur zijn we vertrokken en om half twaalf stonden we voor de poort bij CERN, over een goede aansluiting gesproken!
Vandaag is alles weer normaal, afgezien van het feit dat de zon niet schijnt, Christoph op vakantie is en ik helemaal alleen in een kantoor behoor te zitten te programmeren :P
Ik hoop dat iedereen net zo een geweldige zomer heeft als ik en ik beloof de volgende keer sneller weer wat te posten!
Liefs
Abonneren op:
Posts (Atom)
