New York, New York

Tja, als je aan het afstuderen bent in het buitenland heb je soms niets beters te doen dan naar NY gaan voor een paar dagen. Je moet toch wat. En het toeval was dat zowel Mevin en Floris (twee studiegenoten) daar ook waren. Beiden zitten in het zelfde schuitje als ik zit, alleen Melvin doet het in de buurt van New York en Floris woont momenteel in Japan. Floris dacht verder dat hij voldoende geld bezat om een korte vakantie te boeken en vloog naar de USA en heel vriendelijk dachten beide heren om mij ook uit te nodigen voor een reuni in de BIG APPLE. Nu ben ik een enorme fan van appels en Appels (jij ook nog steeds, Jootje?) vooral als ze verwerkt zijn in warme appeltaart met slagroom of een wit buitenkantje hebben, draagbaar zijn en een lichtgevend appeltje hebben op de rug.

Dus stapte ik donderdag ochtend de bus in. Het systeem is best aardig hier, de trein is veel te duur dus rijden er overal bussen heen. Het jammere is alleen dat je een uur van te voren aanwezig moet zijn wil je gegarandeerd zijn van een plaatsje. Dit is niet erg als je bus niet om kwart voor acht vertrekt en je ook nog ruim een half uur onderweg bent om op het busstation te komen. Maar ik heb het gered en het was niet bijzonder druk dus kon ik heerlijk languit twee stoelen in beslag nemen en nog even verder slapen. Na een kleine 2 uur werden we uit de bus geschopt, moesten we alles meenemen en door de US duane. Formulieren invullen, vingerafdrukken laten maken, foto's maken (ik vraag me af of er ergens iemand echt leuk op dat soort foto's staat), vragen beantwoorden: Waar ga je heen, wie woont daar, waarom ga je erheen, wat doet die persoon, wat doe jij in het dagelijks leven, waarom woon je in Canada, welke status heb je daar, waarom... waarom... waarom... en nu 6 dollar dokken! Heerlijk zo vroeg op de morgen. Ondertussen werd alle bagage doorzocht en de bus uitgesnoven door een hond terwijl wij bij -20 buiten stonden te verkleumen, want binnen wachten dat mochten we niet. 3 uur verder bussen bracht ons in Albany, de laatste stop voor NY. Weer moest iedereen de bus uit, en werd opnieuw eenzelfde hond de bus in geduwd, alle tassen doorzocht en iedereen argwanend aangekeken. Heerlijk die wantrouwigheid van de Amerikanen.

Gelukkig was dit het laaste en stond ik, weer 3 uur later, precies op de vooraf aangegeven tijd op het busstation in New York. Het is zo anders dan Montreal. Misschien omdat er wat meer mensen wonen, maar in Montreal is alles schoon, zo schoon dat je er bijna van de grond kan eten (tegenwoordig alleen maar doen als je van diepgevroren maaltijden houdt) en is het minder een mierenhoop. Ik braaf naar de afgesproken plaats, voor de kaartverkoop. Ook nog een poging gedaan om te bellen maar de twee nummers die ik had gekregen werkten niet. Jammer. Dan maar wachten. Drie uur later zat ik er nog. Ik ben 2 keer 5 min van mijn plaats afgeweest om naar de wc te gaan en te pinnen en van die gelegenheid gebruik te maken om een klein rondje te lopen maar nergens was een Floris of een Melvin te bekennen. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. Stond ik daar in het grote boze New York, denkend dat ik lekker passief weekendje zou hebben met alleen af en toe een "waar gaan we nu heen Melvin" of een "ik heb honger". Niet een weekend zelf uitzoeken waar ik moet slapen en uitzoeken waar ik heen wil en heen ga en hoe het metro systeem werkt. Ik had ergens een reisgids van New York opgedoken en was van plan om een hotel te bellen voor een kamer toen de telefoon die ik de afgelopen 3 uur had gebruikt om Melvin te proberen te bereiken er definitief mee op hield. Slim als ik wacht toetste ik toch nog even de beide nummers in op een andere telefoon en kreeg prompt Melvin aan de telefoon! Jeuh! Het weerzien was geweldig. Zij hadden 3 uur bij de andere kaartverkoop gestaan. Zelfs mijn naam op een bord laten zetten, maar wat niet zichtbaar was vanuit mijn positie. Jammer.

De rest van het weekend heb ik toch nog passief kunnen doorbrengen. Alleen af en toe een mening geven als het ging om voorkeur voor eten en drinken en aan het einde dat ik toch nog wel even Macy's in wilde. We hebben heerlijk rondgehangen in New York. De temperatuur was officieel warmer dan in Montreal, maar waarschijnlijk de combinatie van het de hele dag buiten zijn en de wind maakte dat we het toch wel redelijk koud hadden. Wat gelukkig, mede dankzij grote hoeveelheden warme chocolademelk, de pret niet kon drukken.

Op maandag avond heb ik de bus terug genomen naar Montreal, waar we na 3 stops om 9 uur 's ochtends aankwamen. Lekker naar huis, ontbijten en nog snel even een paar uurtjes naar bed. De rest van de dag een beetje met data zitten spelen en sindsdien niet veel anders gedaan, totdat ik vandaag het cluster met computers wat speciaal is opgezet om te laten rekenen voor een beperkt aantal mensen, gesloopt heb. Tenminste dat denk ik, want ik was de enige die erop bezig was en nu doet hij het niet meer. Morgen maar weer proberen.

De sfeer impressie van New York:


De toch wat kale skyline


Ikke met op de achtergrond het Empire State Building (genomen vanaf het Rockefeller Center)


Het uitzicht bij nacht.


Het gebouw van de UN, zonder vlaggen aangezien het dicht was.


Hondjes die het minder koud hadden dan als ze geen truitje aan hadden gehad.


Melvin bij Ground Zero. Er is inderdaad 'zero' daar.


Central Parc





Brrrr, ghah, klappertand, frette, of gewoon koud!



Tja,


Tja,


Tja,



en de meest geweldige winkel in New York is de m&m world shop waar ze niets anders hebben dan m&m's. Als chocolade maar ook op elk mogelijk soort merchandise. Behalve sloffen... dus heb ik maar een Geel sleutelhanger gekocht. Je moet toch wat.

En het normale leven is weer begonnen

mijn kerstbezoek is vertrokken en ik ga weer braafjes dagelijks naar de universiteit, maar niet zonder twee leuke en gezellige weken te hebben gehad. En een dag langer dan ik verwacht had. Het begon allemaal zo lekker, de laatste dag voor de kerstvakantie had ik maar 'vrij genomen' aangezien ik al de hele week alleen op de afdeling had gezeten. Lekker boodschappen gedaan, het konijntje uit de vriezer gehaald en op mijn gemakje een lijstje gemaakt van alle dingen die ik zondag middag zou moeten doen om het appartement bezoekersvriendelijk te maken. Niet veel moest er gedaan worden, maar een bezem door de kamer en een doekje door de badkamer zou toch wel vriendelijk zijn. Zaterdag middag ben ik gezellig bij Andrea en Frederic geweest en hebben we lekker gekookt, gekletst en gegeten en daarna naar huis omdat het konijntje in de marinade moest. Eenmaal thuis ging te telefoon:

Bonjour
Hoi, Lieke?
Oh, hoi Marianne, hoe gaat het?
Prima, waar ben je?
Thuis, hoezo?
Wij zijn op het vliegveld!
Komen jullie niet morgen dan?
Nee!

Was even spannend en heb voor de eerste keer in 5 jaar voor de bus gerend, maar alles is toch nog goed gekomen. De week daarna hebben we Montreal bekeken, konijn gegeten, in de sneeuw gespeelt, pinguïns en aapjes gekeken en naar het ballet geweest! Het nationaal ballet van canada speelde de Notenkraker. Het was mijn eerste keer naar een echt ballet, en dit was zo'n mooie combinatie van spel, verschillende stijlen en prachtige decors en kostuums dat ik het jammer vond dat het afgelopen was.



Koekjes versieren!


Fun in de sneeuw!


Pinguins!


Meer sneeuw!


En hoewel ze erg lekker smaakten zien oliebollen er van heel dicht bij toch wel smerig uit!


Na anderhalve week hebben we de bus gepakt naar Niagara on the Lake, een klein stadje in de buurt van, je raadt het vast wel, de Niagara watervallen ten zuiden van Toronto. Na 8 uur bussen werden we opgehaald door Nannie, de vrouw van de neef van de opa van Marianne (volg je het nog?) Ruim 50 jaar geleden zijn ze naar Canada verhuist om een druiven te verbouwen en sinds 15 jaar hebben ze ook hun eigen wijnerij. Het meest geweldige van dit van oorsprong Brabantse stel is dat ze na al die jaren nog steeds boterhammen met kaas, kaas en kaas eten en 's avonds aardappelen met jus! We hebben heerlijk een paar rustige dagen gehad met een bezoekje aan de Niagara watervallen. Op het eerste gezicht vonden we ze een beetje tegenvallen. Door de hoge temperaturen was er geen 10 verdiepingen hoog ijs op de rivier te zien en door de hoge luchtvochtbaarheid was de helft van de waterval verborgen achter een dik pak mist. Beetje jammer, maar eenmaal aan de voet van de val was het drong het als een halve waterval er zo uitziet dat de hele helemaal indrukwekkend zou moeten zijn! Wat een geweld.



Kan je vast wel raden!


Na 2 dagen gingen we naar huis, Emil en Marianne hebben het vliegtuig in Toronto genomen en ik werd door 2 buschauffeurs en een ander mannetje in een bus geduwd met het verhaal deze heeft op mij had gewacht en me naar het station zou brengen waar de bus die ik net gemist had op me zou wachten. Wat een service, dat zou de NS nou nooit doen. Lekker moe en lui ben is 's avonds op tijd mijn bedje ingedoken.

Ondertussen is ook mijn Belgische huisgenote (momenteel nog met aanhang) gearriveerd en babbelen we er een eind op los, deels in het Frans, deels in het Engels en deels in het Nederlands. Jammer genoeg heeft ze nog een grotere hekel aan de afwas doen dan ik, maar ze doet het braafjes, zonder mokken :)

En dan Basje, Basje was vandaag erg lief tegen me, hij heeft me verteld dat hij hoogst waarschijnlijk in 3.0 uur om zijn as draait, best aardig voor een grote bol van gas! Nu alleen mijn begeleider hier nog van overtuigen. Maar heb met het vinden van dit eigenlijk mijn onderzoeksvraag beantwoord, klaar om af te studeren dus :P
Heb ik alle tijd om de komende periode eerst een paar dagen naar New York, New York te gaan om Melvin en Floris (die hiervoor helemaal uit Japan is gekomen) te vereren met een bezoekje om daarna zelf vereerd te worden door Janneke! Komt helemaal goed dus.

Tot een volgende keer,

Liefs