Het wordt kouder...

Bonour, tout le monde!

Langzaam maar zeker begint het kouder te worden. Ik weet dat jullie allemaal nog heerlijk op het terras in de zon kunnen zitten, maakt het alleen maar pijnlijker teon ik er vanochtend pijnlijk achter kwam dat ik beter maar niet meer van huis moet gaan zonder sjaal. Ik hoopte dat ik mijn handschoenen en echte winterjas nog even in de kast kon laten liggen, maar het weerbericht voor het weekend bereidt me voor op een teleurstelling. Sneeuw hebben we nog niet, en elke weerman/weervrouw op tv herhaalt minimaal 5 keer in de 3 minuten die ze hebben dat het nog niet in de lucht rond Montreal zit, maar de kou komt zeker. Jammer, ik had me best vermaakt met wat sneeuw! In Oktober... Maar ik ben geduldig... Ik kan wel best nog een paar weekjes wachten :)

Maar voorlopig kan ik nog van de hefstkleurtjes genieten!

De universiteit onder de dreiging van regen, maar omringt door de warmte van herfstkleuren.

Op de universiteit begin ik me steeds beter thuis te voelen, mijn Basje begint langszaam maar zeker zijn geheimen prijs te geven. Tenminste, dat denk ik, aangezien ik Gilles hier nog niet over heb kunnen spreken. Daarnaast vermaak ik me prima, voor de eerste keer in mijn leven, met programmeren. Na mijn niet zo geweldige ervaring op CERN hiermee deze zomer zag ik er een beetje tegen op, maar het valt me niet tegen. Het is een voordeel dat ik het idee heb dat wat ik nu aan het doen ben ook echt nuttig kan zijn in mijn toekomst, en ik niet puin aan het ruimen ben van vijf anderen aangezien ik met een blanco vel begonnen ben! Ik heb al veel geleerd. Ook dat echte wetenschap alleen maar bedreven kan worden op een bodem van minimaal een halve liter koffie!

Mijn Frans begint ook vorm te nemen. Ik stamel minder in de winkel en begrijp steeds meer van TV en colloquia op de universiteit en dat alles dank zij mijn ster Andrea! Hier op de universiteit hebben ze een uitwisselingsprogramma van talen. Je schrijft je in, zegt welke taal je wilt leren en welke taal je hiervoor wilt teruggeven. Ik braaf erheen, inschrijven en in mijn beste Frans duidelijk gemaakt dat ik Engels wilde teruggeven aangezien, naive ik, ik niet dacht dat er mensen waren die Nederlands wilde leren! Ik werd bijna doodgeknuffelt! Er waren zelfs 3 mensen die Nederlands wilden leren en ze hebben me, na een uitgebreide selectieprocedure (vast) aan Andrea van Hulst gekoppeld. Haar ouders zijn 30 jaar geleden naar Canada gekomen en ze heeft thuis altijd Nederlands gesproken, maar aangezien ze niet meer thuis woont begint het te zakken. Het is erg gezellig, de ene keer dat we afspreken praten we in het Frans en de volgende keer in het Nederlands. En het leuke is, dat ze me ook beetje bij beetje Montreal laat zien! Binnenkort gaan we de pinguins bekijken!

Afgelopen zondag zijn we naar een overdekte markt geweest en het is zeer duidelijk dat Halloween eraan komt! Niet alleen verkoopt iedereen pompoen om je huis mee te versieren, maar ook om op te eten en gewoon om te laten zien dat de ene boer grotere pompoenen kan kweken dan zijn buurman!


Ze beschilderen ze zelfs met tekenfilmfiguren voor je!


Wie heeft de grootste, of de meeste?


Andrea


En wat ze al die doen om de Canadezen bloemkool te doen eten!

O,ja. Ik heb ook een Duitste winkel gevonden waar ze je in het Duits bedienen (lekker makkelijk als je al de hele dag wisselt tussen Frans, Engels en Nederlands...) maar het is de moeite waard aangezien ze hagelslag hebben en hoogstwaarschijnlijk pepernoten in enkele weken! Lang leve een multiculturele samenleving!

Het geweldige typisch Canadeese weer...

Wat toch wel erg veel lijkt op typisch Nederlands weer, alleen hebben jullie daar afgelopen maand geen last van gehad! Het was namelijk mij naar Montreal gevolgd! Het maakt niet uit, ik vergeef jullie, zolang jullie mij maar vergeven voor het feit dat ik de afgelopen tijd niet echt veel van me heb laten horen op deze manier. Er was stiekem ook niet zo heel veel om te vertellen.

De opgelatenheid van de eerste paar dagen was sneller voorbij dan ik verwacht had. Al gauw was het tot me door gedrongen dat deze stad en mijn appartement de komende tijd mijn thuis zouden zijn en dat voelt prima. En alhoewel er genoeg te zien is in Montreal ben ik toch vooral veel thuis geweest, wat niet echt de moeite waard is om door te geven aan het thuisfront.

De afgelopen weken heb ik netjes van 9 tot 5 op de uni gezeten. Ook al was mij verteld dat ik dat niet hoefde en dat weinigen dat ook deden. En inderdaad, ik ben altijd de eerste en een van de laatste die weggaat. Het blijven rare mensen die fysici... Maar ze zijn best aardig hoor. Zeker mijn begeleider Gilles.

Voor de rest ben ik vooral moe.. het kost erg veel energie om de hele dag bezig te zijn, het leven van werkende mensen is zwaar! Het Engels kost me geen moeite, tenminste dat denk ik, maar het Frans... Ik volg een college in het Frans over asteroseismologie. Het wordt gegeven door Gilles, en het is een combinatie van twee vakken die ik al in Nijmegen en Leuven heb gevolgd. Dat ik de stof al gehad heb maakt het makkelijker om het college te volgen dan een willekeurig gesprek in het Frans. Het meerendeel van de woorden is hetzelfde als in het Engels of zelfs als in het Nederlands en natuurlijk zien formules in al deze talen er hetzelfde uit. Maar toch, na drie keer 50 min ben ik bekaf. Maar het is wel leuk om zo ook een beetje in contact te komen met de studenten. Er is een aantal die hun Engels wil oefenen op mij en een aantal dat vindt dat ik maar Frans moet leren (gelukkig vinden ze dit niet op een verkeerde manier) Dit kan best grappige situaties opleveren, maar het wordt er niet makkelijker op voor mij. Als je een gesprek aan het voeren bent in het Engels en er dan ineens eentje opduikt en in het Frans wat zegt. Tegen het einde van de zin heb ik dan pas in de gaten waarom ik er geen hout van snap :)

Vrijdag ben ik met een deel van de afdeling meegeweest naar Mnt Megantic. Op 3 uur rijden van Montreal, in zuid-westelijke richting, ligt een observatorium op 1100 meter hoogte
en daar was een gebruikersbijeenkomst. Omdat Gilles vond dat ik een dagje uit had verdiend had hij geregeld dat ik met de groep mee kon. Hij bleeft thuis. Het was erg leuk, heb de helft van de praatjes voor de helft begrepen aangezien weer alles in het Frans was en een mooi stukje platteland gezien. De berg was geheel gehuld in de mist, regen en erg winderig, maar de plaatjes op het internet laten zien dat het er toch geschikt weer kan zijn om daadwerkelijk waar te kunnen nemen.


Zo zag het eruit

En zo had het eruit moeten zien, maar ik heb toch een leuke dag gehad hoor!
Afgelopen zaterdag was het eindelijk goed weer en ben ik op zoek gegaan naar het park en de "berg" waar Montreal naar genoemd is, Mont Royal. En het is een heerlijk park, met grote wandelboulevards, veel ouders met kleine kinderen, fietsers, hardlopers, en een geweldig uitzicht over de stad als je eenmaal de heuvel opgeklommen bent!


De combinatie van de grouwe kleuren van de stad met de gloed van herfst.

En nu is de week al weer halverwege. Men heeft eindelijk de computerprogramma's aan het werk gekregen waar ik de komende maanden mee mag stoeien. Ze hebben alleen maar unix computers en hoopten dat ik een laptop mee zou brengen waarop de programma's zouden werken. Helaas voldeed mijn mac vrindje niet en moest er gezocht worden naar een windows computer. Vorige week was deze eindelijk gevonden en de programma's geinstalleerd. Alleen waren ze vergeten dat mijn computer een Frans beestje was en de computer programma's Amerikaans. En nu gebruiken ze in de ene helft van de wereld een , als decimaalteken en een . in de andere helft. En dat vond het programma niet zo leuk. En mijn helden waren er pas na een week achter dat dat het probleem was en met enkele muisklikken veranderd kon worden. Nu kan ik eens wat anders gaan doen dan alleen maar artikelen lezen!

Ik ga weer aan het werk, kijken of ik de geheimen van PG 1605 + 072 kan ontrafelen, mijn Basje :)

Liefs