New York, New York

Tja, als je aan het afstuderen bent in het buitenland heb je soms niets beters te doen dan naar NY gaan voor een paar dagen. Je moet toch wat. En het toeval was dat zowel Mevin en Floris (twee studiegenoten) daar ook waren. Beiden zitten in het zelfde schuitje als ik zit, alleen Melvin doet het in de buurt van New York en Floris woont momenteel in Japan. Floris dacht verder dat hij voldoende geld bezat om een korte vakantie te boeken en vloog naar de USA en heel vriendelijk dachten beide heren om mij ook uit te nodigen voor een reuni in de BIG APPLE. Nu ben ik een enorme fan van appels en Appels (jij ook nog steeds, Jootje?) vooral als ze verwerkt zijn in warme appeltaart met slagroom of een wit buitenkantje hebben, draagbaar zijn en een lichtgevend appeltje hebben op de rug.

Dus stapte ik donderdag ochtend de bus in. Het systeem is best aardig hier, de trein is veel te duur dus rijden er overal bussen heen. Het jammere is alleen dat je een uur van te voren aanwezig moet zijn wil je gegarandeerd zijn van een plaatsje. Dit is niet erg als je bus niet om kwart voor acht vertrekt en je ook nog ruim een half uur onderweg bent om op het busstation te komen. Maar ik heb het gered en het was niet bijzonder druk dus kon ik heerlijk languit twee stoelen in beslag nemen en nog even verder slapen. Na een kleine 2 uur werden we uit de bus geschopt, moesten we alles meenemen en door de US duane. Formulieren invullen, vingerafdrukken laten maken, foto's maken (ik vraag me af of er ergens iemand echt leuk op dat soort foto's staat), vragen beantwoorden: Waar ga je heen, wie woont daar, waarom ga je erheen, wat doet die persoon, wat doe jij in het dagelijks leven, waarom woon je in Canada, welke status heb je daar, waarom... waarom... waarom... en nu 6 dollar dokken! Heerlijk zo vroeg op de morgen. Ondertussen werd alle bagage doorzocht en de bus uitgesnoven door een hond terwijl wij bij -20 buiten stonden te verkleumen, want binnen wachten dat mochten we niet. 3 uur verder bussen bracht ons in Albany, de laatste stop voor NY. Weer moest iedereen de bus uit, en werd opnieuw eenzelfde hond de bus in geduwd, alle tassen doorzocht en iedereen argwanend aangekeken. Heerlijk die wantrouwigheid van de Amerikanen.

Gelukkig was dit het laaste en stond ik, weer 3 uur later, precies op de vooraf aangegeven tijd op het busstation in New York. Het is zo anders dan Montreal. Misschien omdat er wat meer mensen wonen, maar in Montreal is alles schoon, zo schoon dat je er bijna van de grond kan eten (tegenwoordig alleen maar doen als je van diepgevroren maaltijden houdt) en is het minder een mierenhoop. Ik braaf naar de afgesproken plaats, voor de kaartverkoop. Ook nog een poging gedaan om te bellen maar de twee nummers die ik had gekregen werkten niet. Jammer. Dan maar wachten. Drie uur later zat ik er nog. Ik ben 2 keer 5 min van mijn plaats afgeweest om naar de wc te gaan en te pinnen en van die gelegenheid gebruik te maken om een klein rondje te lopen maar nergens was een Floris of een Melvin te bekennen. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. Stond ik daar in het grote boze New York, denkend dat ik lekker passief weekendje zou hebben met alleen af en toe een "waar gaan we nu heen Melvin" of een "ik heb honger". Niet een weekend zelf uitzoeken waar ik moet slapen en uitzoeken waar ik heen wil en heen ga en hoe het metro systeem werkt. Ik had ergens een reisgids van New York opgedoken en was van plan om een hotel te bellen voor een kamer toen de telefoon die ik de afgelopen 3 uur had gebruikt om Melvin te proberen te bereiken er definitief mee op hield. Slim als ik wacht toetste ik toch nog even de beide nummers in op een andere telefoon en kreeg prompt Melvin aan de telefoon! Jeuh! Het weerzien was geweldig. Zij hadden 3 uur bij de andere kaartverkoop gestaan. Zelfs mijn naam op een bord laten zetten, maar wat niet zichtbaar was vanuit mijn positie. Jammer.

De rest van het weekend heb ik toch nog passief kunnen doorbrengen. Alleen af en toe een mening geven als het ging om voorkeur voor eten en drinken en aan het einde dat ik toch nog wel even Macy's in wilde. We hebben heerlijk rondgehangen in New York. De temperatuur was officieel warmer dan in Montreal, maar waarschijnlijk de combinatie van het de hele dag buiten zijn en de wind maakte dat we het toch wel redelijk koud hadden. Wat gelukkig, mede dankzij grote hoeveelheden warme chocolademelk, de pret niet kon drukken.

Op maandag avond heb ik de bus terug genomen naar Montreal, waar we na 3 stops om 9 uur 's ochtends aankwamen. Lekker naar huis, ontbijten en nog snel even een paar uurtjes naar bed. De rest van de dag een beetje met data zitten spelen en sindsdien niet veel anders gedaan, totdat ik vandaag het cluster met computers wat speciaal is opgezet om te laten rekenen voor een beperkt aantal mensen, gesloopt heb. Tenminste dat denk ik, want ik was de enige die erop bezig was en nu doet hij het niet meer. Morgen maar weer proberen.

De sfeer impressie van New York:


De toch wat kale skyline


Ikke met op de achtergrond het Empire State Building (genomen vanaf het Rockefeller Center)


Het uitzicht bij nacht.


Het gebouw van de UN, zonder vlaggen aangezien het dicht was.


Hondjes die het minder koud hadden dan als ze geen truitje aan hadden gehad.


Melvin bij Ground Zero. Er is inderdaad 'zero' daar.


Central Parc





Brrrr, ghah, klappertand, frette, of gewoon koud!



Tja,


Tja,


Tja,



en de meest geweldige winkel in New York is de m&m world shop waar ze niets anders hebben dan m&m's. Als chocolade maar ook op elk mogelijk soort merchandise. Behalve sloffen... dus heb ik maar een Geel sleutelhanger gekocht. Je moet toch wat.