Suiker en Sneeuw

Terwijl ik zuidelijker zit dan jullie heb ik te maken met 20 cm sneeuw, hagel en enkeldiepe poelen langs elke stoeprand met 'slusch' of in het Nederlands 'ijswater'. Mijn broek was doorweekt toen ik al glibberend op de uni aankwam maar mijn wandelschoenen voelden alsof ze in het paradijs waren beland. Ze konden nu echt laten zien dat ze (ijs-)waterdicht waren en hadden er de grootste plezier in.
En hoewel is snak naar een beetje warmte en de zon op mijn blote benen (die ondertussen net zo wit zijn als de sneeuw buiten) heeft het ook wel wat, sneeuw in half april.
Gisteren toen ik 's avonds naar huis liep, had het ruim 5 cm gesneeuwd in een uur, en was alles egaal wit, met slechts enkele verstoringen van het maagdelijke kleed en heb ik bijna dansend bij mijn in de straat gelopen om zo veel mogelijk sporen achter te laten. De pret was helaas van korte duur want om 12 uur 's nachts werd ik wakker geschud door een omvallende boom, die al die sneeuw niet langer kon dragen, en een uur later door de brandweer die met zwaar geweld twee uur bezig is geweest om het gevaarte klein te krijgen. Toch jammer.

Maar het voordeel van dit weer is dat het mogelijk is om Maple-Sirop te tappen. Dit boomsap komt van de Maple boom, waarvan het blad het nationale symbool van Canada is, en is te tappen als de nachten koud zijn en de dagen warm. Het is eigenlijk zeer makkelijk, je boort een gaatje in een boom, steekt er een buisje in en hangt er een emmertje aan. Verder is het een kwestie van wachten totdat het weer voor een zakking en stijging van het sap in de boom veroorzaakt. Dit sap is helder van kleur en vrij smakeloos. Om de zoete, kleverige en stevige siroop te krijgen kookt men het sap in verschillende stappen in tot de gewenste dikte is bereikt. Voor 1 liter siroop heb je ongeveer 30 liter sap nodig. Nu is dit op zich niet speciaal, maar het feit dat heel de bevolking van Quebec in Maart-April naar de zogenaamde siroop boerderijen trekt om onder het mom van traditie liters van dit suikergoed te adten is een enorme beleving. In de provincie zijn honderden blokhutten te vinden, groot en klein, die 2 maanden per jaar in bedrijf zijn. Het aftappen van het sap voor eigen gebruik en het maken van eten voor al die Quebeckers. Het is niet veel meer dan een soort 'Engels ontbijt', maar waar je ongegeneerd hele scheuten siroop over heen behoort te schenken.
Vooraf: gele erwtensoep met siroop
Hoofdgerecht: bruine bonen met spek en siroop, gekookte aardappels met siroop, gebakken aardappels met siroop, omelet met siroop, uitgebakken spek met siroop, zwoerd uit het frituur met siroop, ham met siroop en wat augurken (zonder of met siroop, naar eigen smaak)
Nagerecht: pannenkoeken met siroop, siroop taart, en een soort bolus in een saus van siroop en koffie dan wel thee gezoet met ...
En natuurlijk kon ik het niet laten om deze echt Quebecse traditie aan me voorbij te laten gaan en ben ik samen met Andrea in een echte Amerikaanse gele schoolbus gaan zitten die ons en 30 andere uitgelaten studenten naar zo'n 'Cabane a Sucre' zou brengen. Na niet de meest directe of kortste route over het platte land (ongeveer te vergelijken met de polders in Nederland) kwamen we aan. En zo verging de avond ongeveer:


De boompjes met emmertjes om het af te tappen sap op te vangen


De kookpotten waarmee het sap wordt in gedikt. Ik vind het net een grote frituur, maar het ruikt toch wat zoeter!


Het dieet van de avond...


Een derde van het nagerecht.


Oja, helemaal vergeten. Om de smaak van al dat heerlijke eten met siroop weg te krijgen wordt er na het avondeten nog een 'Tire sur neige' geserveerd. Een lolly die gemaakt wordt door warme, extra dikke, siroop uit te spreiden op sneeuw en je dan soms zelf en soms niet, mag oprollen tot een lolly als hij afgekoeld genoeg is.



Mmm, suikerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

En toch blijf ik het raarrr vinden dat ik die avond tot half 3 's nachts heb lopen rondstuiteren in het appartement tot grote frustratie van mijn huisgenote :p